تاب آوري در سكونتگاه‎هاي غيررسمي با تاكيد بر بعد كالبدي (محله نخل ناخدا و طلابند، شهر بندرعباس)

زمينه و هدف: يكي از مهمترين الزامات پرداختن به مسائل كالبدي شهرها، ارتقاء سطح تاب آوري محلات شهري در صورت بروز حوادث احتمالي است. تاب آوري مفهومي جديد در برنامه ريزي شهري است كه به توانايي مردم، گروه ها و اشيا در بازگشت به شرايط اوليه يا بهتر است.روش بررسي: تحقيق حاضر با رويكرد توصيفي-تحليلي و از نوع كاربردي است كه از 11 معيار به منظور سنجش تاب آوري كالبدي استفاده شده است. وزن معيارها با روش مثلث سلسله مراتبي فولر نشان مي دهد كه وضعيت مالكيت (0.21)، تعداد خانوار در واحد مسكوني (0.18) و وضعيت اشتغال سرپرست خانوار (0.165) بيشترين اهميت را در سنجش ميزان تاب آوري در محله ناخدا و طلابند دارد. تركيب معيارها با روش مجموع ساده وزني در 5 طبقه گوياي سطح تاب آوري در محله نخل ناخدا و طلابند است كه مروري بر يافته ها نشان مي دهد كه 46 درصد از مساحت محله در سطح تاب آوري بالا و بسيار بالا قرار دارد كه تنها 28 درصد از جمعيت را در خود جاي داده است و از طرفي 30 درصد از محلات مذكور در سطح تاب آوري پايين و بسيار پايين واقع شده است كه اين سطح از نظر جمعيتي 42 درصد را شامل مي شود.يافته‌ها و نتيجه‌گيري: نقشه نهايي كه در پنج طبقه از بسيار پايين تا بسيار بالا محاسبه شده است نشان مي دهد 30 درصد از محله نخل ناخدا و طلابند در سطح تاب آوري پايين و بسيار پايين واقع شده است مي توان استدلال كرد كه ويژگي هاي كالبدي نقش بسيار مهمي در ميزان تاب آوري سكونتگاه هاي غيررسمي بازي مي كنند و با هر گونه تغيير در معيارهاي كالبدي مي توان تاب آوري محله را به ميزان قابل توجهي متأثر ساخت.