مطالعه‌ تاثير تبخير‌ـ‌‌ تعرق بر دماي نزديك سطح زمين با استفاده از الگوريتم LCZ در استان‌هاي تهران و البرز

تغييرات دماي سطح زمين مي‌تواند عوامل و عناصر مختلف محيطي را تحت تاثير قرار داده و با تاثيرگذاري بر آسايش زيست اقليمي، ميزان مصرف انرژي، فنولوژي گياهي و جانوري، چگالي رطوبت هوا و خاك، غلظت آلاينده‌هاي هوا و ديگر عوامل، خود نيز متقابلا تحت تأثير اين عوامل قرار گيرد. در اين پژوهش به منظور بررسي نقش تبخيرـ ‌تعرق واقعي بر دماي ده متري سطح زمين، متغيرهاي مونوكسيد‌‌كربن، چگالي بخار آب، دي‌اكسيد نيتروژن، دي‌اكسيد گوگرد، ازن، فشار بخار آب و سرعت باد در كاربري‌هاي دوازده‌گانه‌اي كه به كمك الگوريتم LCZ مشخص شده‌اند، براي استان‌هاي تهران و البرز مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است. منطقه مورد مطالعه به دليل شرايط خاص جغرافيايي همچون موقعيت، تنوع ساختارهاي انسان‌ساخت و شرايط ويژه اكولوژيكي از استعداد بالايي براي رخداد جزاير حرارتي برخوردار مي‌باشد. در اين پژوهش با توجه به تاثير متغيرهاي مورد مطالعه و لزوم بررسي روابط بين آن‌ها، از خوشه بندي سلسله مراتبي به شيوه تركيبي؛ روش تحليل مسير و فنون سنجش‌از‌دور استفاده شده است. بر اساس نتايج به دست آمده در بين متغيرهاي مورد مطالعه تبخيرـ‌ تعرق واقعي در هيچكدام از كاربري‌ها اثر معناداري در افزايش يا كاهش دماي ۱۰ متري سطح زمين نداشته است. فشار بخار آب در كاربري ۱4 (مناطقي با پوشش گياهي چمني ) بيشترين تاثير را در افزايش دماي سطح زمين نشان مي‌دهد. بر اساس نتايج به دست آمده نوع كاربري با ميزان تاثير متغيرهاي مورد مطالعه بر دماي سطح زمين وابستگي بالايي دارد.