تأثير پارادوكس سازماندهي بر مكانيسم‌هاي پايداري با نقش ميانجي دوسوتواني يادگيري

هدف از اين پژوهش، تأثير پارادوكس سازماندهي بر مكانيسم هاي پايداري در سطح شركت با تاكيد بر نقش ميانجي دوسوتواني يادگيري است كه مي تواند رهيافتي در جهت توسعه به كارآفريني باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي - پيمايشي است. جامعه آماري 400 نفر از مديران شركت انتقال گاز ايران را شامل مي‏شود، كه با استفاده از فرمول كوكران 196 نفر به‌عنوان نمونه به صورت غيرتصادفي در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‏ها، پرسش‌‏نامه‏ بود. روايي (همگرا و واگرا) و پايايي (بار عاملي، ضريب پايايي مركب، ضريب آلفاي كرونباخ) خوب برآورد شد. نتايج حاصل از آزمون فرضيات توسط نرم‏افزار SMARTPLS، نشان دهنده آن است كه پارادوكس سازماندهي بر دوسوتواني يادگيري تأثير قوي، مستقيم، و معني‌دار دارد و دوسوتواني يادگيري بر خلاقيت سازماني، تاب آوري سازماني و انرژي سازماني به ترتيب تأثير قوي، مستقيم، و معني دار، تأثير متوسط، مستقيم و معني‌دار و تأثير متوسط، مستقيم و معني دار دارد در نهايت دوسوتواني يادگيري مي‏تواند نقش ميانجي‏گري خود را ايفا كند. با وجود مدل طراحي شده مي توان انتظار داشت كه اداره مذكور به منظور توسعه كارآفريني در سطح شركت حتماً به نقش دوسوتواني يادگيري متوسل شود تا بتواند تاثيرات پارادوكس سازماندهي بر مكانيسم هاي پايداري (خلاقيت، تاب آوري و انرژي) را بهتر نشان دهد.