پيش‌بيني سازگاري زناشويي بر اساس مؤلفه‌هاي معنويت و خودشيفتگي در زوجين ساكن شهر تهران

سابقه و هدف: سازگاري زناشويي از مهم‌ترين مفاهيم در جهت تحكيم خانواده است و آگاهي از عوامل پيش‌بيني‌كنندۀ آن اهميت بسزايي دارد. در اين زمينه، پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني سازگاري زناشويي بر اساس مؤلفه‌هاي معنويت و خودشيفتگي در زوجين ساكن شهر تهران انجام شد.روش كار: روش اين پژوهش توصيفي-همبستگي است. جامعۀ آماري شامل تمامي افراد متأهل ساكن شهر تهران بود كه از ميان آنها 330 نفر به‌شيوۀ نمونه‌گيري دردسترس در سه پارك (قيطريه، لاله و شهر) انتخاب شدند و به پرسش‌نامۀ‌ سازگاري زناشويي لاك-والاس، پرسش‌نامۀ معنويت هال و ادواردز و پرسش‌نامۀ شخصيت خودشيفتۀ NPI پاسخ دادند. در اين پژوهش همۀ موارد اخلاقي رعايت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعي گزارش نكرده‌اند.يافته‌ها: داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه تحليل شد. يافته‌هاي ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين مؤلفه‌هاي قدرت و اختيار با مديريت برداشت؛ نااميدي و بي‌ثباتي با خودنمايي؛ و بهره‌كشي با بيشتر مؤلفه‌هاي معنويت به‌جز بزرگ‌نمايي و بي‌ثباتي رابطۀ معناداري وجود داشت (0.001=P و 0.005=P). همچنين يافته‌هاي تحليل رگرسيون نشان داد كه مؤلفۀ نااميدي در معنويت (0.001=P) و مؤلفۀ خودنمايي در خودشيفتگي (0.006=P) قادر به پيش‌بيني معنادار سازگاري زناشويي بودند.  نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش، روان‌شناسان و مشاوران مي‌توانند به مؤلفه‌هاي خودنمايي و نااميدي به‌عنوان پيش‌بيني‌كننده‌هاي قوي سازگاري زناشويي توجه كنند و اين مؤلفه‌ها مي‌توانند در برنامه‌هاي آموزشي تحكيم خانواده و آموزش فرهنگ اجتماعي گنجانده شوند.