رابطۀ باورهاي ديني و مهار‌ت‌هاي ارتباطي با رضايت زناشويي در معلمان متأهل

سابقه و هدف: رضايت زناشويي يكي از مهم‌ترين عوامل پيشرفت و دستيابي به اهداف زندگي است كه تحت تأثير عوامل بيروني و دروني قرار مي گيرد. هدف پژوهش حاضر تعيين رابطۀ بين باورهاي ديني و مهارت هاي ارتباطي با رضايت زناشويي در معلمان متأهل ناحيۀ يك شهر تبريز بود. روش كار: روش اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي است. جامعۀ آماري پژوهش معلمان متأهل مدارس ناحيۀ يك شهر تبريز بود كه با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي درمجموع 336 نفر (192 نفر زن و 144 نفر مرد) نمونۀ پژوهش در نظر گرفته شدند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسش‌نامه هاي باورهاي ديني گلاك و استارك، مهارت هاي ارتباطي بارتون و رضايت زناشويي اينريچ استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه انجام شد. در اين پژوهش همۀ موارد اخلاقي رعايت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعي گزارش نكرده‌اند. يافته‌ها: نتايج تحليل نشان داد كه بين باورهاي ديني و مهارت هاي ارتباطي با رضايت زناشويي رابطۀ مثبت معني دار وجود داشت و باورهاي ديني (399/0) و مهارت هاي ارتباطي (207/0) پيش‌بيني‌كننده هاي مناسبي براي رضايت زناشويي بودند. نتيجه‌گيري: با در نظر گرفتن نقش مهم باورهاي ديني و مهارت هاي ارتباطي در پيش بيني رضايت زناشويي مي‌توان با تقويت آنها، ميزان رضايت زناشويي زوجين را افزايش داد.