رابطه بين پرخاشگري و كيفيت زندگي در زوجين متقاضي طلاق

مقدمه: طلاق يكي از مسائل شايع بين زوجين است. بسياري از پژوهش‌ها به بررسي پرخاشگري در خانواده پرداخته‌اند اما اينكه كداميك از انواع پرخاشگري، به ويژه بين زوجين متقاضي طلاق، فراواني بيشتري دارد، كمتر مورد توجه محققان بوده است. اين پژوهش، تعيين رابطه بين پرخاشگري و كيفيت زندگي زوجين متقاضي طلاق بود.  مواد و روش كار: جامعه‌ي آماري، كليه‌ي زوجين متقاضي طلاق و مراجعه‌كننده به مركز تحكيم خانواده شهر يزد در سال۱۴۰۰ بودند كه ۱۸۰ نفر از آنها به صورت نمونه‌گيري در دسترس، انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه ((AQ و پرسشنامه (WHOQOL-۱۰۰) بود. جهت تحليل داده‌ها ازضريب همبستگي پيرسون و مدل‌يابي معادلات ساختاري از نرم‌افزارهاي SPSS و Amos استفاده شد. يافته‌ها: در مجموع، پرخاشگري كمتر از متوسط نظري و كيفيت زندگي، بيشتر از متوسط نظري بوده است. يافته‌هاي به دست‌آمده از ماتريس همبستگي نشان داد بين ابعاد پرخاشگري با ابعاد كيفيت زندگي، رابطه معكوس و معني‌دار وجود داشت. مدل معادله ساختاري نيز نشان داد پرخاشگري بر كيفيت زندگي اثر معكوس و معني‌دار دارد. در مجموع، متغير پرخاشگري، ۱۸ درصد از واريانس متغير كيفيت زندگي را تبيين كرد. شاخص‌هاي برازش نشان‌دهنده مطلوبيت برازش مدل و حمايت داده‌ها از مدل بود. نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه كيفيت زندگي با پرخاشگري رابطه معكوس و خشم و پرخاشگري بدني با كاهش سلامت روان رابطه دارند، لازم است متخصصان در حوزه خانواده اين مهم را براي اقدامات پيشگيرانه در نظر بگيرند.