بررسي و تحليل نقش سياسي و فرهنگي شاه‌طاهر در گسترش مذهب تشيع در دكن عصر نظام‌شاهيان (1004-896 ه.ق)

نظام‌شاهيان (حك: 1046-895 ه‌ق) يكي از امارت‌هاي مهم شيعي در دكن در جنوب هندوستان بود كه توسط احمد نظام‌شاه (916-895 ه.ق) با مركزيت شهرهاي «جونار» و «احمدنگر» تأسيس شد. يكي از مسائل مهم در پيوند با اين حكومت، جايگاه و نقش نخبگان و عالمان شيعي همچون شاه­طاهر (952-880 ه.ق) در تحولات مذهبي حكومت و جامعه­ي مسلمانان هند در اين دوره است. پژوهش حاضر مي‌كوشد با روش توصيفي ـ تحليلي نقش شاه­طاهر (952-880 ه.ق) را در ترويج و گسترش مذهب تشيع در دكن بررسي كند. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه استفاده از سياست به نفع مذهب تشيع، زمينه‌سازي اذهان عموم، تشكيل جلسات مناظره با علماي مختلف، دعوت از عالمان مشهور شيعه براي تدريس در مدرسه «لنگر دوازده امام» در احمدنگر، اعمال‌نفوذ بر حكمرانان نظام‌شاهي، تدريس در مدرسه­هاي مذهبي احمدنگر، حمايت از برگزاري مراسم عاشوراي حسيني، تلاش براي برقراري مناسبات حسنه بين نظام‌شاهيان و صفويان و جلب كمك‌هاي شاه‌طهماسب، استفاده كوتاه‌مدت از تقيه به هنگام خطر و زمينه‌سازي براي مهاجرت شيعيان ايراني به دكن ازجمله مهم‌ترين فعاليت‌هاي شاه­طاهر در ترويج مذهب تشيع در فلات دكن بوده است كه تأثيرات شگرفي درزمينه حيات علمي و فرهنگي و اجتماعي شيعيان هند بر جاي گذاشت.