پيش‌بيني ويژگي شخصيت ضد اجتماعي بر اساس تجارب نامطلوب كودكي با توجه به نقش واسطه‌اي انعطاف‌ناپذيري روان‌شناختي: ارائه مدل ساختاري

مقدمه: شخصيت ضد اجتماعي به طور چشمگيري در سراسر جهان افزايش يافته است. عوامل علي متنوعي در شكل ‌گيري شخصيت ضد اجتماعي وجود دارد، كه غالب آنها در گذشته فرد قرار دارد. هدف از اين پژوهش مدل ‌سازي معادلات ساختاري ويژگي شخصيت ضد اجتماعي با تاكيد بر تجارب نامطلوب كودكي و انعطاف‌ناپذيري روان ‌شناختي بود.روش كار: روش پژوهش حاضر توصيفي_همبستگي كه در قالب الگوي معادلات ساختاري صورت گرفت. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه افراد مراجعه ‌كننده به مراكز درمان روان ‌پزشكي همدان در 6 ماهه دوم سال 1400 بودند كه 361 نفر از آنها با استفاده از نمونه ‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار هاي مورد استفاده، پرسشنامه تجارب نامطلوب دوران كودكي، پرسشنامه انعطاف‌ناپذيري روان ‌شناختي و پرسشنامه انحراف هنجاري بودند. روش تجزيه و تحليل داده ‌ها معادلات ساختاري و به طور خاص روش بوت استراپينگ بود كه با استفاده از نرم ‌افزارهاي SPSS-26 و  AMOS-24انجام شد.يافته ‌ها: نتايج نشان داد كه تجارب نامطلوب كودكي و انعطاف ‌ناپذيري روان‌ شناختي اثر معنا دار و مستقيمي با ويژگي شخصيت ضد اجتماعي دارند (0.01 P). همچنين تجارب نامطلوب كودكي از طريق انعطاف‌ ناپذيري روان ‌شناختي با ويژگي شخصيت ضد اجتماعي در ارتباط بود (0.01 P). تحليل معادلات ساختار روابط ميان شاخص‌ ها نشان داد كه اثرگذاري مستقيم تجارب نامطلوب و انعطاف ‌ناپذير روان ‌شناختي بر ويژگي شخصيت ضد اجتماعي به ترتيب برابر با 0.44 و 0.35 است و همچنين اثر غيرمستقيم تجارب نامطلوب كودكي با ويژگي شخصيت ضد اجتماعي 0.26 است.نتيجه ‌گيري: با توجه به يافته ‌ها مي توان نتيجه ‌گيري نمود كه مدل تجارب نامطلوب كودكي پيش بيني ‌كننده شخصيت ضد اجتماعي با نقش واسطه ‌اي انعطاف ‌ناپذيري روان ‌شناختي مي ‌باشد. لذا استفاده از درمان ‌هايي كه باعث افزايش انعطاف ‌پذيري مي ‌گردد (مانند درمان مبتني بر پذيرش و تعهد) مي تواند علائم شخصيت ضد اجتماعي را كاهش دهد.