مقايسه اثربخشي درمان پذيرش و تعهد و واقعيت درماني بر مسئوليت‌پذيري و خودكارآمدي زنان مطلقه

مقدمه: پديده طلاق يكي از پيچيده‌ترين مشكلات زندگي زناشويي در تمام جوامع به شمار مي‌رود و اين پيچيدگي به دليل نقش عوامل گوناگون در بروز اين پديده است. پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان پذيرش و تعهد و واقعيت درماني بر مسئوليت‌ پذيري و خودكارآمدي در زنان مطلقه انجام شد.روش‌ كار: پژوهش حاضر نيمه‌ آزمايشي از نوع پيش‌آزمون_پس‌آزمون و پيگيري سه ماه، با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان مطلقه شهر همدان كه بين سال‌هاي 1401-1398 به دادگاه خانواده شهرستان همدان مراجعه كرده بودند كه از ميان آنها 60 نفر به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و سپس با جايگزيني تصادفي در 3 گروه واقعيت درماني ، پذيرش و تعهد و كنترل قرار داده شدند (هر گروه 20 نفر). ابزار پژوهش شامل پروتكل درمان مبتني بر پذيرش و تعهد Twohig (200۶)، پروتكل واقعيت ‌درماني (2013) كه هفته‌اي يكبار به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقيقه‌اي برگزار شد و دو پرسشنامه مسئوليت‌پذيري Gough (1982) و خودكارآمدي عمومي Sherer و همكاران (1982) بود. جهت تجزيه و تحليل اطلاعات از تحليل كوواريانس چند متغيره و تحليل واريانس با اندازه ‌گيري مكرر با استفاده از نرم‌ افزارSPSS-25  انجام شد.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان دادند كه هر دو روش درماني باعث افزايش مسئوليت ‌پذيري و خودكارآمدي اين زنان شده‌اند. (0/001=P) به علاوه يافته ها نشان مي دهند كه درمان پذيرش و تعهد در افزايش خودكارآمدي موثرتر بوده است و واقعيت‌ درماني در افزايش مسئوليت‌پذيري موثرتر بوده است. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان درمان پذيرش و تعهد و واقعيت ‌درماني را براي افزايش مسئوليت‌پذيري و خودكارآمدي زنان مطلقه استفاده نمود. البته براي افزايش خودكارآمدي بهتر است درمان پذيرش و تعهد خط نخست درمان باشد. و براي مسئوليت ‌پذيري واقعيت درماني. بنابراين درمانگران و مشاوران مي‌ توانند براي افزايش مسئوليت‌ پذيري و خودكارآمدي از اين دو شيوه استفاده نمايند.