مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و درمان بين فردي بر دشواري در تنظيم هيجان زنان مبتلابه بيماري عروق كرونر: يك مطالعه راهنما

زمينه و هدف: عوامل روان شناختي مي تواند در ابتلاء به بيماري عروق كرونر و درمان آن نقش مهمي داشته باشد، اين پژوهش با هدف مقايسه اثر بخشي درمان متمركز بر شفقت و درمان بين فردي بر دشواري در تنظيم هيجان زنان مبتلا به بيماري عروق كرونر انجام شد. روش و مواد: اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه با مشاركت 41 نفر از زنان مبتلابه بيماري عروق كرونر مراجعه‌كننده به كلينيك بازتواني قلب بيمارستان افشار يزد انجام شد. شركت كنندگان به شيوه هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه مداخله و يك گروه گواه قرار گرفتند. گروه مداخله اول متمركز بر شفقت و گروه دوم درمان بين فردي را در هشت جلسه 90 دقيقه‌اي هفتگي دريافت نمودند، اما گروه گواه، مداخله‌اي را دريافت نكرد. داده هاي قبل، بعد از مداخله و در زمان پيگيري بعد از فاصله 45 روز با استفاده از پرسشنامه دشواري در تنظيم هيجان Gratz  and Roemer جمع آوري و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-24 تجزيه ‌وتحليل شد. يافته ها: ميانگين (انحراف معيار) سن شركت كنندگان در گروه درمان متمركز بر شفقت (6.5) 48.8 و در گروه درمان بين فردي (7.4) 53.7 و در گروه گواه (6.1) 55.7 سال بود. در گروه درمان متمركز بر شفقت ميانگين (انحراف معيار) دشواري در تنظيم هيجان از (22.7) 108.1در پيش آزمون به (13.7) 84.6 در پس آزمون و (10.2) 83.5 در مرحله پيگيري كاهش يافت (0.001=P). در گروه درمان بين فردي ميانگين (انحراف معيار) دشواري در تنظيم هيجان از (31.8) 117 در پيش آزمون به (15.7) 82.5 در پس آزمون و (6.4) 81.5 در مرحله پيگيري كاهش يافت (0.001=P). اما نمرات دشواري در تنظيم هيجان در پيش آزمون و پس آزمون در گروه گواه تفاوتي نداشت. نتيجه‌گيري: مطالعه نشان داد كه هر دو روش درماني دشواري بيماران را در تنظيم هيجان بهبود مي دهند. ولي از نظر ميزان تأثير با هم تفاوتي نداشتند.