بررسي و ارزيابي ساختار شهري با رويكرد توسعه پايدار (مورد مطالعه: شهر اردبيل)

موضوع زمين و چگونگي به كارگيري آن همواره موضوع و بستر اصلي برنامه ريزي شهري بوده است و ارزيابي و ساماندهي فضايي - مكاني كاربري ها و عملكردهاي شهري، از مهم ترين و تاثيرگذارترين محورهاي توسعه پايدار شهري است. هدف اين پژوهش ارزيابي كمي و كيفي ساختار شهري با رويكرد توسعه پايدار در شهر اردبيل است. روش اين تحقيق توصيفي- تحليلي بوده و بدين منظور سه شاخص ظرفيت، سازگاري و عدالت اجتماعي در راستاي توسعه پايدار به كار گرفته شده است. در مرحله اول ارزيابي كمي كاربري هاي موجود و تحليل شاخص ظرفيت، در مرحله دوم، ارزيابي كيفي كاربري ها از لحاظ سازگاري با به كارگيري ماتريس سازگاري و تحليل شاخص عدالت اجتماعي با مدل نزديكترين همسايه و مدل SWOT انجام گرفت. نتايج تحليل كمي و كيفي، نشان مي دهد اغلب كاربري ها با كمبود مواجه اند. همچنين، بيشترين ميزان ناسازگاري در كاربري كارگاهي و بعد از آن، اداري، مسكوني و آموزشي است. اين وضعيت بيان كننده بي تعادلي و ناهماهنگي بين كاربري هاست كه از عدم دقت نظر كافي برنامه ريزان شهري ناشي مي شود.