مقايسه يكپارچگي سطح ماشينكاري شده در تراشكاري فولاد ضدزنگ 304L تحت حالات روانكاري كمينه (MQL) و كرايوژنيك (CO2)

در تحقيق جاري تاثير پارامترهاي عمق و سرعت برشي بر توپوگرافي ‌سطح ماشينكاري، تغييرات ريزسختي و ريزساختاري در سطح مقطع عرضي قطعات تراشكاري شده تحت حالات خشك، تر، روانكاري كمينه (MQL)  و خنك كاري كرايوژنيك (CO2)، روي فولاد ضدزنگ 304 L بررسي شده است. منشاء اصلي عيوب در توپوگرافي سطوح ماشينكاري، تشكيل لبه انباشته روي سطح ابزار و جدا شدن مجدد آن بود، همچنين افزايش سرعت برشي باعث ناپايداري در تشكيل لبه انباشته و در نتيجه كاهش حجم توده لبه انباشته مي گردد. در بحث بهبود توپوگرافي سطح ماشينكاري شده، به ترتيب اولويت، تاثير روش هاي MQL، تر و كرايوژنيك، نسبت به روش خشك، از بيشترين تا كمترين بوده است. برش عرضي از نمونه هاي ماشينكاري شده تهيه و مشاهده گرديد كه مقدار سختي زيرسطحي نمونه ها با فاصله گرفتن از سطح تا حداكثر 34% كاهش مي يابد و به سختي ماده پايه قطعه كار نزديك مي شود. ميزان سختي در سطح مقطع عرضي نمونه هاي ماشينكاري شده، ارتباط مستقيم با كارسختي به وجود آمده بر اثر تغيير شكل پلاستيك شديد روي سطح قطعه دارد. با افزايش سرعت برشي، شدت تغيير شكل پلاستيك در قطعه نيز افزايش يافته و ميزان سختي در زير سطح بيشتر مي شود. فرآيندهاي خنك كاري و روانكاري مختلف تاثير مستقيم بر ضخامت لايه تغيير شكل يافته ريزساختاري دارد. تحت بيشترين مقدار سرعت برشي استفاده شده در تحقيق جاري، حداكثر كاهش ضخامت لايه تغيير شكل يافته ريزساختاري در حالات كرايوژنيك و روانكاري كمينه نسبت به حالت خشك، به ترتيب برابر با 62% و 28% بوده است