بررسي تجربي اثر تغييرات پارامترهاي ماشين‌كاري فرآيند فرز‌تراش

فرز-تراش فرآيند جديدي است كه از دو عمليات تراش كاري و فرزكاري بهره مي برد بدينگونه كه بطور همزمان ابزار و قطعه كار دوران مي كنند و به همين دليل توانائي گسترده اي در ماشين كاري سطوح منحني و پيچيده را دارا مي باشد. بررسي اثر تغييرات پارامترهاي مستقل ماشين كاري شامل سرعت دوراني قطعه كار، سرعت دوراني ابزار و نرخ پيشروي ابزار، بر پارامترهاي وابسته برش همچون نيرو، فشار برش و زبري سطح ماشين كاري شده موضوع اصلي پژوهش حاضر است. ترتيب انجام و همچنين تعداد آزمايش ها، بر اساس روش فاكتوريل كامل طراحي شده است. آزمايش ها براي هركدام از پارامتر هاي ذكر شده در سه سطح انجام شده كه مجموعا شامل 27 آزمايش است. نتايج حاصله به كمك نرم افزار ميني تب مورد بررسي قرار گرفت. فرآيند فرز–تراش با ابزار فرز انگشتي قطرφ6  بر روي قطعه فولادي 1.7225 انجام شد. نتيجه آنكه، افزايش سه برابري نرخ پيشروي ابزار، نيروي برآيند ماشين كاري را تا حدود دو برابر افزايش داده و فشار برش را تا حدود 27 درصد كاهش مي دهد، همچنين پارامترهاي كيفيت سطح R a  و R z  به ترتيب برابر 74 و 61 درصد افزايش يافت. روند كاملا صعودي يا نزولي نيرو هاي برشي، فشار برش و همچنين كيفيت سطح ماشين كاري شده با افزايش سرعت دوراني قطعه كار و سرعت دوراني ابزار رخ نداده و يك محدوده اكسترمم در روند افزايشي سرعت هاي مذكور محقق شده است. بطوريكه حداقل نيروي برآيند برش و همچنين فشار برش در محدوده سرعت دوراني 950rpm ابزار و 300rpm قطعه كار مشاهده شد.