تحليلي بر رابطه بين رضايت و عملكرد شغلي دانش‌ آموختگان دانشگاه فرهنگيان ساماندهي ‌شده در دوره‌ هاي تحصيلي متفاوت

هدف اين پژوهش، تحليل رابطه‌ بين رضايت و عملكرد شغلي دانش آموختگان دانشگاه فرهنگيان ساماندهي ‌شده در دوره هاي متفاوت بود. نوع پژوهش كاربردي، روش آن، توصيفي - تحليلي و همبستگي بود. جامعه آماري، دانش آموختگان سال هاي 1395 تا 1398 بود كه به روش نمونه گيري خوشه اي از بين دانش آموختگان رشته هاي فيزيك، شيمي و زيست شناسي ساماندهي‌شده در دوره‌هاي متفاوت، انتخاب شدند. 165 نفر در پژوهش مشاركت كردند. ابزار گردآوري داده ها دو پرسشنامه‌ پژوهشگرساخته بود. روايي پرسشنامه‌ها، توسط هفت نفر از استادان دانشگاه فرهنگيان تأييد و پايايي به روش آلفاي كرونباخ، براي پرسشنامه‌ رضايت شغلي 0.89 و عملكرد شغلي 0.96 محاسبه شد. ميانگين نمره‌ رضايت شغلي در مجموع 2.6 و كمتر از متوسط و براي مؤلفه هاي جبران خدمات، وجود فرصت هاي پيشرفت، شرايط فيزيكي، ماهيت كار، جوّ سازماني و رهبري در حدّ متوسط تا كم بود. مطلوبيت عملكرد شغلي حدود 3.8 و كمتر از زياد و براي هشت مؤلفه‌ مورد بررسي، از متوسط تا زياد به دست آمد. رابطه‌ بين رضايت و عملكرد شغلي در زمينه‌ مؤلفه هاي مورد بررسي، مثبت و معنا دار بود (0.01˂P).