بررسي تطبيقي آموزه‌هاي اخلاقي نهج البلاغه با نظام هاي اخلاقي غربي

سه نظريۀ اخلاقي؛ فضيلت‌ گرايي، غايت‌ انگاري و وظيفه ‌گرايي در فلسفۀ اخلاق براي تعيين ملاك ارزش فعل اخلاقي مطرح شده است. سؤال اصلي پژوهش حاضر اين است كه گزاره‌هاي اخلاقي نهج البلاغه با كداميك از موارد يادشده، سازگارتر است؟در اين راستا، عرضۀ نظريات رائج در فلسفۀ اخلاق بر نهج البلاغه به عنوان يكي از منابع اصيل تفكر اسلامي، در ترسيم نظام اخلاقي اسلام راه‌گشاست. مقالۀ حاضر با روش توصيفي_ تحليلي، با توجه به كلام اميرالمومنين(ع)، سرنخ‌هايي از فهم هنجارهاي اخلاقي اسلام را ارائه كرده است. در فرايند تحقيق از گزاره ‌هاي متعدّد در نهج البلاغه، نظريۀ تلفيقي «غايت‌انگاري فضيلت بنياد» به دست مي‌ آيد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد غايت مورد نظر آن حضـرت(ع)، توحيد حضوري و انقطاع الي الله است كه از نظر مصداق، با هيچ‌يك از ديدگاه ‎‌هاي غايت ‌گرايي رائج، قابل انطباق نيست.