مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت‌ورزي و درمان مثبت‌نگر بر خوشبيني و رضايتمندي از زندگي زنان درگير تعارض در سال‌هاي اول زندگي مشترك

يكي از عوامل تعيين كننده‌ي سلامت خانواده، خوشبيني و رضايتمندي از زندگي است. هدف اين تحقيق مقايسه اثر بخشي درمان مبتني بر شفقت‌ورزي و درمان مثبت‌نگر زنان درگير تعارض است كه حداكثر پنج سال تجربه زندگي مشترك داشته‌اند. طرح تحقيق نيمه‌تجربي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري زنان درگير تعارض شهر مشهد در فروردين ماه 1401 بود كه به دادگاه خانواده و شوراي حل اختلاف مشهد مراجعه كرده بودند. از جامعه آماري تعداد 45 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند. گروه آزمايش 1 تحت درمان متمركز بر شفقت، گروه آزمايش 2 تحت درمان مثبت‌نگر طي 8 جلسه 1 ساعته قرار گرفته و گروه گواه تا پايان تحقيق، مداخله‌اي دريافت نكردند. ابزارهاي تحقيق پرسشنامه رضايت از زندگي انريچ (1989) و پرسشنامه خوشبيني شي‌ير و كارور (1994) بود. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيري تحليل شدند. نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر شفقت‌ورزي و درمان مثبت‌نگر بر خوشبيني و رضايتمندي از زندگي زنان گروه هدف با ضريب اطمينان (0/95) اثر بخش بود. بر اين اساس مي‌توان نتيجه گرفت درمان مبتني بر شفقت‌ورزي و درمان مثبت‌نگر مي‌توانند به عنوان مداخلات تكميلي در جهت كاهش مشكلات روانشناختي و بهبود كيفيت زندگي زنان درگير تعارض زناشويي به كار گرفته شوند.