رهيافتي شناختي و بدن‌مند به خوانشگري كاغذي و ديجيتال

اين مقاله تلاش مي‌كند به‌كمك ابزارهاي مفهومي هايدگر، فوكو و نيز دستاوردهاي علوم شناختي، از منظري فلسفي گذار از خوانشگري كاغذي به خوانشگري ديجيتال را بررسي كند. اين بحث مي‌تواند تمهيدي براي فهم فلسفي عصر ديجيتال باشد. در اين پژوهش نشان داده مي‌شود كه تحليل هايدگر دربارۀ هستي تودستي و تكنولوژي مي‌تواند به فهم رفتارهاي خوانشگري ناظر به خواندن كاغذي و ديجيتالي كمك كند. همچنين، از چهارچوب تحليلي هايدگر، براي هستي‌شناسي متن بهره گرفته شده است. ازسوي‌ديگر، تأملات فوكو دربارۀ تكنولوژي‌هاي بدن‌مند مي‌تواند مناسبات قدرت‌ـ‌شناختي را كه پيرامون خواننده شكل مي‌گيرد، تبيين كند. افزون‌براين، علوم شناختي با بررسي مفصّل نحوه‌هاي گوناگون خوانشگري، يافته‌هاي تجربي مفصّلي از تأثيرات منش‌هاي خوانشگري بر سوگيري‌ها و مهارت‌هاي شناختي انسان به دست داده است. در اين ميان، علوم شناختي بدن‌مند و مهارتي جايگاهي متمايز دارد؛ چراكه با گذار از فهم رايانشي از انسان، به منش‌ها و حالت‌هاي گوناگون بدني هنگام مطالعه توجه و تأثيرات آنها را برجسته كرده است. براي يكپارچه‌كردن اين حوزه‌هاي پژوهشي، تلاش بر اين است كه يافته‌هاي علوم شناختي در چهارچوب فهم تكنولوژيك هايدگر و فوكو از مناسبات قدرت‌ـ‌شناخت  مدرن قرار گيرد.