مقايسۀ وجهه‌نظرهاي هيدگر متقدم و متأخر درباب ايده‌هاي افلاطون

آموزۀ ايده‌هاي افلاطون را مي‌توان مهم‌ترين آموزۀ او دانست. در طول تاريخ فلسفه، هركدام از فيلسوفان باتوجه‌به مسئله‌اي كه با آن روبه‌رو بوده‌اند، به اين آموزه رجوع كرده‌اند. يكي از مسائلي كه فيلسوفان غربي در عالم معاصر با آن مواجهه داشته‌اند، نيست‌انگاري و بي‌معنايي تمدن غربي است. مارتين هيدگر ريشۀ اين بي‌معنايي را فراموشي وجود و فراموشي حقيقت در معناي ناپوشيدگي (اَلثئيا) و نامستوري مي‌داند. در نظر او، آموزۀ ايده‌هاي افلاطون عامل اين فراموشي است؛ زيرا افلاطون بنيادِ موجودات را ايده‌ها قرار داد و اين معنايي جز فراموشي وجود ندارد. هيدگر با استفاده از پديدارشناسي به تمثيل غار افلاطون رجوع مي‌كند تا چگونگي اين فراموشي را وضوح ‌ببخشد. تفسير هيدگر از ايده‌ها به‌مرور تغيير مي‌كند؛ زيرا هيدگر در تفكر متأخرش از پديدارشناسي دازاين گذر مي‌كند و به گشودگي وجود توجه مي‌كند. هيدگر متأخر ايده و آيدوس را براساس گشودگي توضيح مي‌دهد و حضورِ امر حاضر را وابسته به اين گشودگي مي‌داند. در اين نوشتار، سعي مي‌شود نسبت ميان وجهه‌نظرهاي هيدگر متقدم و متأخر راجع به ايده‌هاي افلاطون بررسي شود.