تأثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تمايزيافتگي خود و باورهاي غيرمنطقي زنان داراي تعارضات زناشويي

هدف از پژوهش حاضر تعيين تأثير درمان پذيرش و تعهد بر تمايزيافتگي و باورهاي غيرمنطقي زنان داراي تعارضات زناشويي بود. اين پژوهش ازنظر هدف كاربردي و ازنظر روش‌شناسي در زمره پژوهش‌هاي نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان داراي تعارضات زناشويي شهر تهران در سال 1399 بود كه از اين بين تعداد 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه كنترل) انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري اطلاعات از ابزار پرسشنامه، تمايزيافتگي خود اسكورون و فريدلندر (۱۹۹۸)، پرسشنامه تعارض زناشويي (R-MCQ) و باورهاي غيرمنطقي جونز (IBT) استفاده شد. پس از جمع‌آوري اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 و روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيري (MANCOVA) تحليل شدند. نتايج حاصل از تجزيه‌وتحليل داده‌ها نشان داد، بين مؤلفه‌هاي واكنش‌پذيري عاطفي؛ جايگاه من؛ گريز عاطفي و هم آميختگي با ديگران، همچنين توقع تائيد از ديگران؛ انتظار بيش‌ازحد از خود؛ سرزنش خود؛ واكنش همره با ناكامي؛ بي‌مسئوليتي هيجاني؛ بيش دلواپسي اضطرابي؛ اجتناب از مشكل؛ وابستگي؛ درماندگي براي تغيير و كمال‌گرايي پس از تعديل اثرات پيش‌آزمون در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت وجود دارد كه اين مقدار تفاوت نيز ازنظر آماري معنادار (05/0 ≥ p) است. بدين معني كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تمايزيافتگي خود و افكار غيرمنطقي در زنان داراي تعارضات زناشويي مؤثر بوده است. نتيجه آنكه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد ميتواند به عنوان روشي مفيد جهت بهبود تمايزيافتگي خود و باورهاي غيرمنطقي زنان داراي تعارضات زناشويي مورد استفاده قرار گيرد.