مكانيزم‌ هاي سازگاري دختران نوجوان با فقدان پدر

فقدان زود هنگام پدر به‌عنوان يك منبع حمايت براي دختران پيامدهاي طولاني‌مدتي در دوران كودكي و نوجواني به‌ دنبال دارد. به‌نظر مي‌رسد كودك يا نوجوان براي مقابله با فشارها و آسيب‌هاي رواني ناشي از اين فقدان، بايد با آن سازگار شوند. هدف اين پژوهش، شناسايي مكانيسم‌هاي سازگاري دختران نوجوان با فقدان پدر در تبريز بود. رويكرد پژوهش كيفي و به‌روش پديدارشناسي توصيفي بود. بافت پژوهش دختران نوجوان(15-19 ساله) شهر تبريز بود؛ كه در سنين كودكي پدر خود را بر اثر بيماري از دست داده بودند و سال‌ها از فوت پدرشان سپري شده بود. نمونه‌گيري بصورت هدفمند تا رسيدن به اشباع داده‌ها ادامه يافت و در نهايت ۷ نفر انتخاب شدند. داده‌ها از طريق مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته گردآوري گرديد. تحليل داده‌ها به‌روش كلايزي و با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA انجام شد. يافته‌هاي اين پژوهش شامل 3 مقوله اصلي و 6 مقوله فرعي بود. مكانيزم‌هاي سازگاري دختران با فقدان پدر در تبريز شامل خودكنترلي(مديريت افكار، مديريت هيجانات)، مقابله(مقابله اجتماعي، مقابله اقتصادي) و رشد(معناجويي، بالندگي) بود. اغلب مشاركت‌كنندگان براساس خصوصيات درون‌فردي خود، دريافت حمايت از سوي بازماندگان و داشتن شرايط مناسب، به‌طور موثر با فقدان و شرايط ناشي از آن سازش كرده بودند و برخي ديگر به‌دلايل متعدد، ناسازگاري با شرايط را از خود نشان داده بودند.