تبيين رابطه صفات شخصيت و رفتارهاي حفاظت از محيط‌زيست با نقش واسطه‌اي دلبستگي به مكان

مقدمه: با افزايش اهميت مسائل زيست‌محيطي، روان‌شناسي محيطي نيز به دنبال ايجاد رابطه پايدار بين انسان و طبيعت است. در همين راستا، پژوهش حاضر براي شناخت بيشتر اين رابطه به بررسي نقش صفات شخصيتي در رفتارهاي حفاظت از محيط‌زيست پرداخته است. همچنين نقش واسطه‌اي دلبستگي به مكان را نيز در ارتباط شخصيت و رفتارهاي حفاظت از محيط‌زيست بررسي كرده است.روش: روش اين مطالعه از نوع توصيفي- همبستگي بود. جامعه‌ي آماري اين مطالعه دانشجويان دانشگاه تربيت‌مدرس در سال تحصيلي 1399-1400 بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس 250 نفر انتخاب شدند. براي اندازه‌‌گيري متغيرهاي پژوهش از مقياس صفات شخصيت مك كري و كاستا (1992)، مقياس دلبستگي به مكان صفاري ‌نيا (1390) و پرسش‌نامه تلفيق شده توسط فردوسي، مرتضوي و رضواني (1386) از پرسش‌نامه‌هاي رفتارهاي حفاظت از محيط‌زيست كايزر، ولفينگ و فهرر (1999) و تارانت و كوردل (1997) استفاده شد. به‌منظور تجزيه ‌و‌ تحليل داده‌ها، از روش تحليل مسير در مدل معادله ساختاري استفاده شد.يافته‌ها: شاخص‌هاي برازش و ضرايب مسير (p 0.05) نشان دادند كه عوامل شخصيتي برون‌گرايي، توافق‌پذيري و وظيفه‌شناسي با توجه ‌به نقش واسطه‌اي عامل وابستگي به مكان در رفتار محيطي نقش دارند.نتيجه‌گيري: اگر فرد داراي صفات برون‌گرايي، توافق‌پذيري و وظيفه‌شناسي باشد و به محل زندگي‌اش دلبستگي داشته باشد، احتمال بروز رفتارهاي حفاظت‌كننده از محيط‌زيست او در آنجا بيشتر است. در نتيجه مي‌توان با شناخت رابطه انسان‎ها با ويژگي‌هاي شخصيتي متفاوت  و رابطه عاطفي‌ با خانه، رفتارهاي محيطي مثبت آن‌ها را تقويت كرد.