تدوين مدل علي گرايش به تقلب در امتحان بر اساس باورهاي غيرمنطقي و خودكنترلي با ميانجي‌گري اضطراب

مقدمه: اين پژوهش با هدف تدوين مدل علي گرايش به تقلب در امتحان بر اساس باورهاي غيرمنطقي و خودكنترلي با ميانجي‌گري اضطراب انجام شد. روش: اين پژوهش يك مطالعه توصيفي_ همبستگي به روش معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل تمام دانشجويان دانشگاه كوثر بجنورد در سال تحصيلي 1402-1401 بودند كه 240 دانشجو به شيوه نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي تقلب تحصيلي استفنز و گلباج (2007)، باورهاي غيرمنطقي جونز (1968)، خودكنترلي تانجي و همكاران (2004) و اضطراب بك (1988) بود.يافته‌ها: نتايج همبستگي معني‌داري بين تمامي متغيرها نشان داد (0.05 P). همچنين درماندگي در برابر تغيير (0.0316)، توقع تأئيد از ديگران (0.0444) و خودكنترلي (0.0327) از طريق غيرمستقيم و با ميانجي‌گري اضطراب، واريانس گرايش به تقلب در امتحان را تبيين كرد.نتيجه‌گيري: نتايج نشان مي‌دهد كه باورهاي غيرمنطقي و خودكنترلي با ميانجي‌گري اضطراب بر گرايش به تقلب تأثير مي‌گذارند. با توجه به شاخص‌ها و ضرايب به دست آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه مدل پيشنهادي براي تدوين مدل علي گرايش به تقلب تحصيلي مناسب بوده و داده‌ها با مدل پژوهش برازش مناسبي داشته است.