تأثير استراتژي‌هاي تدافعي و آينده‌نگر بر افشاي ريسك در شركت‌ها

با توجه به اهميت دو جزء حياتي افشاي ريسك و استراتژي‌هاي تجاري در دنياي پيچيده و متغير كسب‌وكار امروزي، پژوهش حاضر درصدد است تأثير استراتژي كسب‌وكار بر افشاي ريسك را بررسي كند. براي نيل به هدف پژوهش، از اطلاعات مالي 158 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در دوره زماني ابتداي سال 1391 تا پايان سال 1400 و براي آزمون فرضيه‌ پژوهش از روش رگرسيون چندمتغيره و داده‌هاي تركيبي استفاده شد. يافته‌ها نشان داد شركت‌هايي كه استراتژي آينده‌نگر (تدافعي) اتخاذ مي‌كنند، به طور معناداري تمايل بيشتري (كمتري) براي افشاي ريسك دارند. اين نتايج در سطح تمامي شركت‌هاي نمونه پژوهش نيز يكسان است. طبق تئوري سازماني شركت‌هاي با استراتژي آينده‌نگر، در افشاي داوطلبانه بيشتري شركت مي‌كنند، زيرا آن‌ها انگيزه بيشتري براي كاهش عدم تقارن اطلاعات دارند و بيشتر به تامين مالي خارجي متكي هستند. اما تأثيرگذاري معكوس استراتژي تجاري تدافعي در شركت‌ها بر افشاي ريسك ممكن است به دليل تمايل شركت‌ها به حفظ اطلاعات رقابتي و جلوگيري از افشاي اطلاعات حساس و استراتژيك خود به رقبا باشد تا مزيت رقابتي خود را حفظ كنند. نتايج اين پژوهش مي‌تواند به تحليلگران و سرمايه‌گذاران كمك كنند تا درك بهتري از رفتار شركت‌ها در مورد افشاي ريسك داشته باشند و اينكه چگونه اين رفتار ممكن است با استراتژي‌هاي آن‌ها همخواني داشته باشد.