بررسي رابطه ادراك از محيط يادگيري سازنده‌ گرا و تعلق به مدرسه با نقش ميانجي‌ گري ثبات ‌قدم

هدف: در عصر حاضر يكي از دغدغه‌هاي اصلي جوامع، آموزش اثربخش است كه مستلزم ايجاد روابط سازنده بين يادگيرندگان و محيط آموزشي مي‌باشد. اين رابطه مي‌تواند طيفي از متغيرهاي شخصيتي و محيطي را در برگيرد. در همين راستا اين پژوهش با هدفسي رابطه بين ادراك از محيط يادگيري سازنده‌گرا و تعلق به مدرسه با نقش ميانجي‌گري ثبات قدم در دانش آموزان انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي و با استفاده از رويكرد معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان مدارس متوسطه (دوره اول) شهرستان ميبد در سال تحصيلي 1401-1400 بود كه به‌صورت تصادفي خوشه اي تعداد 220 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه‌هاي ادراك از محيط يادگيري سازنده‌گرا تيلور و همكاران (1997)، ثبات قدم داكورث و همكاران (2007) و مقياس تعلق به مدرسه بتي و بري (2005) گردآوري شد. داده‌ها با استفاده از رويكرد مدل معادلات ساختاري مورد تحليل قرار گرفتند.يافته‌ها: نتايج نشان داد مدل مطرح‌شده از برازش خوبي برخوردار است(0.078=RMSEA) نتايج مدل‌يابي نشان داد كه ادراك از محيط يادگيري سازنده‌گرا نقش مستقيم معناداري بر احساس تعلق به مدرسه دانش‌آموزان دارد (0.01 p). همچنين ادراك از محيط يادگيري سازنده‌گرا به‌طور غيرمستقيم و از طريق ثبات‌قدم اثر معناداري بر تعلق به مدرسه دارد (0.041).نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان مي‌دهد با غني‌سازي در يادگيري سازنده‌گرا از طريق تجهيز محيط فيزيكي آموزش و تقويت مهارت‌هاي معلمان و آموزش متغيرهاي مؤثر در ثبات‌قدم تحصيلي به دانش‌آموزان مي‌توان افزايش احساس تعلق به مدرسه را در آنها انتظار داشت.