تعيين مطلوبيت رويشگاه بلندمازو (Quercus castaneifoliae C. A. Mey) براي برنامه‌ريزي احيايي با استفاده از مدل‌سازي پراكنش گونه‌اي

با وجود پتانسيل جنگل هاي هيركاني براي حفظ توده هاي بلندمازو، فراواني اين گونه به شدت كاهش يافته است و بيشتر توده هاي جوان اين گونه به طور جدي در معرض تهديد قرار گرفته اند. اين پژوهش با استفاده از يك ديدگاه تلفيقي، پراكنش گونه بلندمازو جنگل هيركاني را با هدف تعيين مناطق بهينه براي احياي جنگل با استفاده از پنج روش مختلف مدل سازي شامل مدل خطي تعميم يافته (GLM)، مدل جمعي تعميم يافته (GAM)، تحليل طبقه بندي درختي (CTA)، مدل رگرسيون تقويت شده (GBM) و روش هاي جنگل تصادفي (RF) ارائه مي دهد. نقشه هاي بارندگي و دما براساس داده هاي جمع آوري شده از شبكه اي از ايستگاه هاي هواشناسي كشور و همچنين داده هاي خاك از نقشه هاي پايگاه Soilgrid مشتق شد. سپس مهم ترين متغيرهاي مستقل تأثير گذار در پراكنش بلندمازو شناسايي شد. نتايج نشان داد كه وزن مخصوص ظاهري خاك، pH، تغييرات بارندگي فصلي و بارندگي در سردترين فصل سال در تعيين و توسعه رويشگاه اين گونه از بيشترين اهميت نسبي برخوردار بوده و منطقه هيركاني داراي پتانسيل مطلوب 14.1 درصد براي اين گونه است. نقشه مطلوبيت رويشگاه توليد شده، به عنوان مبنايي براي طرح هاي احيايي جنگل ها به ويژه در مناطقي كه بيشتر تحت تأثير تخريب هستند، پيشنهاد مي شود. اين نقشه بيانگر مطلوبيت بالاي رويشگاه اين گونه در قسمت جنوب غربي هيركاني است.