واكاوي نقش صادرات گاز طبيعي بر توسعه روابط منطقه اي ج.ا.ايران با آسياي جنوبي

انتقال انرژي از مكانهاي داراي انرژي به فضاهاي نيازمند انرژي و مسيرهاي انتقال انرژي براي حفظ سيادت منطقه اي و جهاني و به چالش كشيدن رقبا در عرصه بين المللي داراي ابعاد مكاني و جغرافيايي است. و به همين دليل انرژي به موضوع ژئوپو ليتيكي مهمي در مناطق گوناگون تبديل شده است منطقه آسياي جنوبي به عنوان يكي از مناطقي است كه ايران با پاكستان و افغانستان به عنوان كشورهاي اين منطقه مرز خشكي و ابي دارد داراي پيوستگي سرزميني مي باشد اين منطقه شامل 8 كشور افغانستان، هند، پاكستان، بنگلادش، مالديو، سريلانكا، بوتان و نپال است. كشورهاي جنوب آسيا با سرعت در حال افزايش تقاضا براي انرژيهاي فسيلي، با كمبود اين نوع انرژي مواجه هستند. به دليل تأثيرات اقتصادي سياسي ناشي از چنين كمبودي، بهبود عرضه انرژي فسيلي، يكي از اولويتهاي مهم دولتهاي اين منطقه است. در اين مقاله، هدف اصلي، واكاوي نقش صادرات گاز طبيعي بر گسنرش روابط منطقه اي ايران با آسياي جنوبي مي باشد. از اين رو، پرسش اصلي مطرح شده اين است كه نقش صادرات گاز طبيعي بر گسترش روابط منطقه‌اي ايران با آسياي جنوبي چگونه است؟ بنابراين با روش كيفي و ماهيت روش توصيفي تحليلي از طريق مصاحبه با تعداد 15 نفر از كارشناسان مرتبط با موضوع به روش نظري (اشباع نظري) و در دسترس انجام گرفته است. نتايج يافته هاي تحقيق نشان مي دهند كه ج.ا.ايران با توجه به موقعيت ژئواكونوميك مناسب، داشتن منابع گاز طبيعي و نياز كشورهاي منطقه آسياي جنوبي به اين منابع، نتوانسته است روابط منطقه‌اي قوي با اين منطقه برقرار نمايد.