تحليل روند سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال ازبكستان؛ پيشران‌ها، راهبرد‌ها و سناريوها

استراتژي‌هاي سياست خارجي كشورها هميشه تابعي از نقاط قوت وضعف داخلي و فرصت‌ها و چالش‌هاي محيطي بوده است. فروپاشي اتحاد جماهير شوروي باعث فعال شدن سياست خارجي ايران در كشورهاي آسياي مركزي گرديد. از سال 1370شمسي و آغاز روابط سياسي ايران و ازبكستان، روابط دو كشور روندها و رويدادهاي متنوعي را تجربه نموده است. اين پژوهش در تلاش است با اتخاذ رويكردي«بينارشته‌اي» به تحليل و بررسي پيشران‌ها، روندها،رويدادها و نهايتا سناريوهاي استراتژي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در ارتباط با ازبكستان پرداخته و به اين مساله اصلي پژوهش پاسخ دهد كه: رابطه ميان مقدورات داخلي ايران و محذورات محيطي ازبكستان در راهبردهاي سياست خارجي ايران در اين كشور چگونه بوده است؟ نتايج پژوهش حكايت از اين دارد كه نقاط قوت داخلي استراتژي‌هاي ايران در ازبكستان تحت تاثير محذورات و تهديدات محيط ازبكستان و محيط بين المللي قرار گرفته كه منجر به عدم موفقيت راهبردهاي سياست خارجي ايران در اين كشور شده است، اما تغيير شرايط سياسي داخلي ازبكستان دركنار سياست نگاه به شرق ايران و عضويت در سازمان شانگهاي سناريوهاي محتمل و مطلوب سياست خارجي ايران در ازبكستان حكايت از حركت به سمت سناريوهاي خوشبينانه و تعميق روابط دوجانبه طرفين دارد.