اشاعه جنگ افزارهاي هسته‌اي تاكتيكي؛ از بازدارندگي هسته‌اي تا وادارندگي هسته‌اي

منطق بازدارندگي به عنوان يكي از راهكارها و سيستم‌هاي كنترل براي جلوگيري از جنگ به واسطه اشاعه جنگ‌افزارهاي هسته‌اي تاكتيكي با چالش مواجه شده است. از سوي ديگر اجبار به معناي تلاش براي تأثيرگذاري بر رفتار ديگري با استفاده از زور و يا تهديد به زور است. پرسشي كه مطرح مي‌شود اين است كه آيا جنگ‌افزارهاي هسته‌اي تاكتيكي به عنوان ابزار كنش اجبار راهبردي، سيستم بين‌الملل را وارد عصر وادارندگي هسته‌اي كرده‌اند؟ هدف اصلي اين پژوهش دستيابي به نوعي ايقاع نظري در قالب مدل نظري به منظور تحليل متغيرها و در نهايت درك نقش مهم جنگ‌افزارهاي هسته‌اي تاكتيكي در سياست بين‌الملل معاصر است. روش پژوهش توصيفي و تحليلي است و منطبق بر دو گام است؛ در گام اول تلاش مي‌شود كه يك مدل نظري با عنوان وضعيت پيچيدگي ساختاري كه نوعي ايقاع نظري توسط نگارنده محسوب مي‌شود به منظور مطالعه وضعيت مقطعي از نظم بين‌المللي (پس از جنگ سرد تا كنون) مورد بررسي قرار بگيرد و در گام دوم مربوط به تحليل، ارتباط و همبستگي ميان متغيرها مورد بررسي قرار بگيرد. مطابق فرضيه پژوهش، آمار‌ها و روندهاي جاري مي‌توان مدعي شد كه جنگ‌افزارهاي هسته‌اي تاكتيكي در شرايط پيچيدگي ساختاري و افزايش احتمال وقوع غافل‌گيري راهبردي در ميان دولت‌ها به عنوان نوعي ابزار كارآمد براي اعمال اجبار بدون احتمال نابودي قطعي متقابل محسوب مي‌شوند.