واكاوي سياست جنايي ايران در قبال مجرمان سابقه دار در مرحله پساكيفري.

زمينه و هدف: تحقق اهداف نظام عدالت كيفري و تامين امنيت اجتماعي شهروندان متضمن تدوين و بهره‌مندي از يك سياست اجرايي و قضايي روش‌مند و هدف‌گرا در مبارزه عليه پديدۀ بزهكاري است فلذا اين تحقيق با هدف واكاوي سياست جنايي ايران در قبال مجرمان سابقه دار در مرحله پساكيفري انجام پذيرفته است.روش تحقيق: ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺣﺎﺿﺮ با روش توﺻـﻴﻔﻲ- ﺗﺤﻠﻴﻠـﻲ انجام شده اﺳﺖ.يافته ها: سياست جنايي ايران به دليل خلأهاي تقنيني؛ تأثيرات مخرب كيفر بر زندانيان، مشكلات مديريتي، ساختاري و ماهيتي زندان ها؛ مشكلات فرهنگي مجرمان در مرحله پساكيفري و بي توجهي مسئولين به حل و رفع مشكلات اقتصادي،اشتغال،مسكن و ساير مشكلات اجتماعي و خانوادگي  زندانيان و عدم نظارت و مراقبت از آن ها در مرحله پساكيفري و تاثير شخصيتي و ايدئولوژيك روساي قوه قضائيه در پذيرش تئوري حبس زدايي با تعارض و چالش جدي مواجه است.نتيجه گيري: تصويب آيين‌نامه هاي مراقبتي در مرحله پسا كيفري توسط قوه قضائيه اگر چه مي تواند تا حدودي اميدوار كننده باشند اما مطالعه آن ها نشان مي دهد كه اين آيين نامه ها فاقد پيش بيني هر گونه ساز و كار مناسب جهت پيشگيري از تكرار جرم توسط اين دسته از مجرمان مي باشد و ضرورت توجه و برنامه ريزي نهادهاي متولي و تصويب قوانين كاربردي و برنامه هاي راهبردي حمايتي در رفع مشكلات عديده زندانيان در مرحله پسا كيفري را مي طلبد چرا كه شناخت مولفه هاي موثر در تامين امنيت اجتماعي شهروندان در پيشگيري از بازبزهكاري مجرمان، رابطه مستقيمي دارد.