تحليلي بر وضعيت موجود كيفيت آموزش در آموزش عالي ايران: درآمدي بر راهبرد توانمندسازي هيات علمي از طريق آموزش پژوهي

مقدمه و هدف: شرايط آموزشگري در آموزش عالي ايران از حيث شادابي و نوآوري مطلوب نيست و آموزش حال مساعدي ندارد. در عين حال، آموزش براي استادان و مديران آموزش عالي كشور، مساله قابل ذكري نيست. از اين جهت مي‌توان گفت آموزشگري در آموزش عالي با گونه‌اي از جهل مركب مواجه است و برهوت نوآوري و شادابي چه‌بسا به چشم نيامده و به رسميت هم شناخته نمي‌شود. اين نسيان جمعي نياز به رمزگشايي و ارانه راه‌حل دارد. تجربه آموزش پزشكي كشور از اين جهت با آموزش عالي تفاوت‌هاي اساسي دارد و دانشگاه‌هاي زيرمجموعه وزارت عتف علاوه بر تجربيات جهاني در اين زمينه از تجربه بومي دانشگاه‌هاي علوم پزشكي مي‌توانند بهره ببرند. آموزش پژوهي راهبردي است كه هم در سطح جهاني و هم در آموزش پزشكي اين سرزمين تجربه شده است و براي توانمندسازي استادان ساير رشته ها مي‌تواند به منزله راهبرد برتر موردتوجه قرار گيرد. روش شناسي: اين مقاله از حيث روش‌شناسي به تركيبي از سنتز پژوهي و جستار نظرورزانه متكي بوده است. بدين معنا كه نگارنده با شناسايي متون و منابعي كه از آغاز جريان آموزش پژوهي به مثابه رويكرد توسعه‌ي حرفه‌اي استادان در جهان تاكنون به رشته تحرير درآمده با نگاهي غربالگرانه، سنتزي نظرورزانه متناسب با شرائط موجود آموزشگري در آموزش عالي ايران ارائه كرده است. در سنتز نظرورزانه تجربيات زيسته نگارنده و همچنين تاملات شخصي تخصصي، به‌ويژه در حوزه‌ي معرفت‌شناسي دانش تدريس و اخلاق آموزشگري، نيز موردتوجه قرار گرفته تا بدين ترتيب در عرصه‌ي دانش آموزش پژوهي توسع هم اتفاق افتاده باشد. يافته ها و نتيجه گيري: علاوه بر بحث‌هاي مبنايي، درباره‌ي آموزش پژوهي، براي استقرار آن در دانشگاه‌هاي ايران سيكل توانمندسازي براي استادان شامل مراحل سه‌گانه عمومي، تكميلي و تخصصي ارائه شده است.