ارزيابي تطبيقي آموزش مشاركتي و خود راهبر دروس مكان پايه (مطالعه موردي: دانشجويان رشته جغرافيا)

هدف: در سطوح مختلف آموزشي به‌ويژه آموزش عالي شيوه كاربست الگوهاي يادگيري با توجه ‌به نوع و ساختار عملي و نظري درس‌ها است كه تعيين مي‌كند ميزان پايداري يادگيري چگونه مي‌باشد. اين پژوهش باهدف ارزيابي رويكردهاي يادگيري مشاركتي و خود راهبر فردي دروس مكان محور پرداخته است. يادگيري مشاركتي مبتني بر آموزش گروهي مباحثه محور و يادگيري خود راهبر مبتني بر مطالعه فرد و ارائه آن است. روش‌شناسي: تحقيق حاضر بر روش ارزيابي تحليلي تطبيقي با ماهيت كاربردي بنيان يافته است. جمع‌آوري داده‌ها از دو شيوه كتابخانه‌اي و ميداني منطبق بر يادگيري مشاركتي چو و باولي و يادگيري خود راهبر فيشر انجام گرديده است. جامعه آماري پژوهش شامل 75 دانشجوي رشته جغرافيا مي‌باشند كه با دو نوع محتواي درسي نظري و عملي مكان محور الگوي يادگيري مشاركتي و خود راهبر را طي نموده‌اند. متغيرهاي پژوهش دربرگيرنده سه مؤلفه يادگيري مشاركتي (بازخورد، پويايي گروه و انجام پروژه) و سه مؤلفه يادگيري خود راهبر (انگيزش، خودتنظيمي و فراشناخت) مي‌باشد. شيوه تحليل داده‌ها با استفاده از مدل‌هاي رادار، تحليل واريانس چندمتغيره (مانوا)، تي دو نمونه مستقل و اندازه اثر در نرم‌افزار spss 27.1 بوده است. يافته‌ها: يافته‌ها نشان مي‌دهد اثر الگوي يادگيري مشاركتي و خود راهبر در آموزش درس‌هاي مكان محور دانشگاهي بالاتر از حد متوسط بوده كه دراين‌بين الگوي يادگيري مشاركتي براي درس‌هاي عملي و الگوي يادگيري خود راهبر فردي براي درس‌هاي نظري مطلوبيت بيشتري دارد. بين الگوي يادگيري و نوع محتواي درس با سطح اطمينان 95 درصد و سطح معناداري قابل‌قبول تفاوت معنادار وجود داشته، طوري كه متغيرهاي الگوي يادگيري مشاركتي و الگوي يادگيري خود راهبر با توجه‌ به نوع درس (نظري و عملي) عملكرد متفاوتي را ارائه مي‌دهند. نتيجه: اندازه اثر رويكردهاي يادگيري در محتواي درس بسيار قوي ارزيابي شده است كه دراين‌بين رويكرد خود راهبر اندازه اثر قوي‌تر نسبت به رويكرد مشاركتي دارد.