بررسي بينامتنيت منظومۀ ويس و رامين و داستان سمك عيار

يكي از وجوه اهميت منظومۀ غنايي ويس و رامين، زنده كردن فرهنگ ايران باستان است، امري كه در داستان سمك عيار – قصه‌اي ايراني كه در دورۀ سلجوقيان نگاشته شد - نيز مشهود است. نوع حكومت‌داري، آئين نوش خواري، جنگيدن، سوگند خوردن، تفريح و شكار بزرگان و... در اين دو اثر كاملاً مطابق با فرهنگ ايران قبل از اسلام است. در خلال داستان سمك، ابياتي از ويس و رامين تضمين شده كه نشان مي‌دهد اين منظومه، مطمح نظر نويسندۀ سمك بوده است ليكن معمولاً سمك عيار را اثري حماسي قلمداد مي‌كنند و به همين علت، تاكنون بينامتنيت اين داستان با هيچ اثر غنايي ديگري بررسي نشده است. باتوجه‌به منظوم بودن ويس و رامين و منثور بودن سمك عيار، غنايي بودن يكي و حماسي قلمداد شدن ديگري، در اين مقاله به روش توصيفي و تحليل محتوا به اين پرسش پاسخ داده شده است كه آيا مي‌توان نشانه‌هاي بينامتنيت را در اين دو اثر رديابي كرد؟ نگارندگان ضمن بررسي هر دو اثر، هفت مؤلفۀ مهم را از منظر بينامتنيت بررسي كرده كه عبارتند از: منشأ عاميانه، اشارۀ مشترك به نام خورشيد شاه، نقش منفي دايه، نامه‌نگاري، نقش‌آفريني زنان، نقش ويژۀ موسيقي و خنياگري و نوع سوگندها.