تحليل غنايي رمان «شب‌هاي تهران» بر اساس نظريه‌ جاناتان كالر

پژوهش درباره‌ رمان و داستان غنايي به عنوان زير مجموعه اي از ادبيات غنايي، يكي از زمينه هاي مطالعاتي نوين در نقد داستان محسوب مي شود كه تاريخچه‌ آن به دهه هاي اخير بازمي گردد. براي نخستين بار آيلين بالدشويلر در مقاله اي در سال 1969 از عنوان داستان غنايي براي تعدادي از داستان هايي كه واجد ويژگي هاي غنايي بودند، استفاده كرد؛ از آن پس، پژوهشگران برجسته اي چون رالف فريمن و جاناتان كالر، افق هاي ديد اين نوع مطالعه را گسترش دادند و بر غناي آن افزودند؛ در نتيجه امروزه معيارهاي دقيق تر و علمي تري براي شناسايي و تحليل آثار داستاني غنايي وجود دارد. مقاله‌ پيشِ رو، به دنبال بررسي و تحليل رمان شب هاي تهران از غزاله عليزاده  برمبناي نظريه‌  غنايي جاناتان كالر است. جاناتان كالر هر متن غنايي را چه نوع نثر چه شعر، تنها بر اساس يك شاخصه اصلي غنايي مي شمارد و آن عنصر عاطفه است و براي اين شاخص اصلي، پنج زيرشاخه و مصداق قائل است. در  مطالعه‌ حاضر، اين سوال مطرح است كه وجود چه عناصر و مولفه هايي در اين اثر  باعث شده كه يك رمان ِمدرنِ غنايي محسوب شود. نتايج حاكي از آن است كه مي توان شب هاي تهران  را يكي از بهترين نمونه هاي رمان غنايي محسوب كرد؛ زيرا مهمترين ويژگي هاي داستان و رمان غنايي كه در نظريه‌كالر مطرح شده، مانند: عاطفه‌ غم و اندوه، عاطفه‌ شادي، عاطفه‌ خشم، عاطفه‌ اعجاب و شگفتي و عاطفه‌ عشق و دوستي با كيفيت و كميّت قابل ملاحظه در اين اثر  به كار رفته است.