تحليل روند تغييرات پديدۀ گرد و غبار ناحيۀ غرب ايران طي دورۀ آماري 2018-1979

يكي از مخاطرات مناطق غرب ايران پديدۀ گرد و غبار است كه در تحقيق حاضر، فراواني وقوع كدهاي 06 و 07 هواشناسي 18 ايستگاه همديد (2018-1979) با روش‌هاي آماري من-كندال و شيب سنس بررسي و تغييرات سالانۀ آنها توسط نمودارهاي تعيين نقاط جهش مشخص شد. روند معني‌دار افزايشي نشان داد كه بيشترين فراواني گرد و غبار در ايستگاه‌هاي آبادان، بندر ماهشهر، دهلران، سرا رود، سقز و سنندج در كد 06 و در كد 07 بيجار، روانسر، سرپل ذهاب، سقز، سنندج، قروه وكنگاور است. و ايستگاه-هاي‌ دزفول و رامهرمز روند معني‌داركاهشي داشتند. نمودارهاي تعيين نقاط جهش كد 06 طي 40 سال اخير به روش رتبه‌اي من-كندال ايستگاه‌هاي آبادان و سنندج نشان داد كه روند فراواني گرد و غبار در سال‌هاي اخير افزايشي بوده و در كد 07 نيز بيشتر سال‌هاي مورد مطالعۀ ايستگاه‌هاي مذكور كماكان روند افزايشي داشتند. با توجه به پراكنش ايستگاه‌هاي داراي روند معني‌داري در سطح اعتماد 95 درصد، مي‌توان نتيجه گرفت كه روند فراواني‌ها در غرب كشور تابع نظم خاصي است. فراواني وقوع كدهاي 06 و 07 در مقياس سالانه و فصلي در نرم‌افزار اكسل آماده‌سازي و در محيط نرم افزار ArcGIS 10.7 با روش IDW درونيابي شد. دركد 07 مقياس سالانه بيشترين ميزان پديدۀ مورد نظر مربوط به ايستگاه‌هاي سنندج و كرمانشاه بود و در كد 06 ايستگاه‌هاي سنندج و كرمانشاه و آبادان بيشترين فراواني را نشان دادند. در مقياس فصلي، بهار و تابستان وسعت بيشتر و پاييز و زمستان كمتر بوده كه علت آن را بايد در بين عوامل همديد جستجو كرد.