تحليل سازگاري اقليمي براي كشت گل محمدي در استان اردبيل

گسترش و توسعه پايدار كشاورزي مستلزم شناخت و انتخاب گونه گياهي مناسب و سازگار با ويژگي‌هاي آب و هوايي پهنه مي‌باشد. با توجه به ويژگي آب و هوايي و جغرافيايي ايران، گسترش كشت گياه گل محمدي ارزشمندي دوچنداني پيدا كرده است. در پژوهش حاضر به‌منظور تحليل و بررسي سازگاري اقليمي جهت كشت گياه گل محمدي در چهار ايستگاه همديد اردبيل، خلخال، پارساباد و مشگين شهر واقع در استان اردبيل معيارهاي اقليمي از قبيل: درجه روز رشد، بارش سالانه، بارش فصل رشد، ميانگين دما، ساعت آفتابي و ارتفاع به كمك روش TOPSIS فازي و فرايند تحليل شبكه‌اي ANP وزن دهي شدند. سپس هم‌پوشاني وزني در محيط نرم افزار SURFER و با روش درو‌ن‌يابي RBF صورت گرفت و در نهايت پهنه‌بندي مناطق مستعد جهت كشت انجام گرفت. نتايج نشان داد از ميان پارامترهاي مورد استفاده پارامترهاي بارش و درجه روز رشد به ترتيب با وزن نهايي ۳۸۴/۰ و ۳۳۱/۰ بيشترين تأثير را در رشد و نمو گياه گل محمدي داشته‌اند و پارامترهاي ارتفاع و دماي ميانگين با وزن ۳۳۱/۰ و ۰۰۱/۰ عملكرد ضعيف‌تري داشتند. همچنين بر اساس نقشه‌هاي پهنه‌بندي ايستگاه مشگين شهر به‌عنوان نواحي بدون محدوديت، ايستگاه اردبيل و خلخال با محدوديت متوسط و ايستگاه پارساباد به‌عنوان نواحي داراي محدوديت زياد جهت كشت شناسايي شدند.