در غياب بهشت زهرا: واكاوي تجربه زيسته افراد سوگوار تهراني در سوگواري مجازي

سوگواري بازماندگان فرد متوفي را ياري مي‌دهد از يك سو خاطرات مربوط به او را در اذهان جمعي بازسازي كند و از سوي ديگر آنها را با واقعيت خشن مرگ به نحو عقلاني‌تري ياري مي‌رساند تا تجربه‌ي نبودن و فقدان او را تاب آورده و زندگي شادتري را از سر بگذرانند. اما در طي دوره‌ي كرونا، با رواج يافتن پديده‌ي سوگواري مجازي، براي بسياري از بازماندگان مسئله‌ي سوگواري، حاوي صورت‌بندي‌هاي اجتماعي پيچيده‌تري شد. در طي اين دوران، مسائلي مانند خداحافظي بدون وداع، سوگواري بدون تسلي، سوگ پيچيده و بسياري ديگر از اين موضوعات مطرح شد تا به مسئله‌مندي سوگواري مجازي اشاره شود. موضوع پژوهش حاضر واكاوي تجربه زيسته افراد سوگوار تهراني در سوگواري مجازي بود. جهت تحليل يافته‌ها از روش پديدارشناسي تفسيري استفاده شد. به‌طور كلي پس از تجزيه و تحليل اطلاعات هفت مقوله «رهايي بخشي، سوگواري سترون، همزيستي سوگواري سنتي و مجازي، خسران مضاعف، گسيختگي سوگواري، آرامش صوري و پيومندمندي با متوفي» استخراج گرديد.