انديشه وجودي در «شعله‌هاي آب» از مرتضي مرديها

اگزيستانسياليسم يكي از مهم‌ترين فلسفه‌هاي قرن بيستم است كه به مسائل انسان كه امروز «وجودي» ناميده مي‌شوند، مي‌پردازد. مسائلي مانند معناي زندگي، مرگ و رنج. اين فلسفه از جهت اهمّيتي كه براي مقام انسان قائل است و او را صاحب قدرت اراده و آفرينندگي مي‌داند، شايستۀ توجّه است. تأثير فلسفۀ وجودي اگزيستانسيالست بر نمايشنامه و رمان‌ها گوياتر است تا رساله‌هاي فلسفي. در اين پژوهش با تكيه بر روش توصيفي-تحليلي به بررسي بازتاب اين فلسفه در داستان بلند «در شعله‌هاي آب» از «مرتضي مرديها» پرداخته مي‌شود. ترتيب بيان موضوع‌‌ها به گونه‌اي است كه سير تدريجي انديشه‌هاي نويسنده-راوي را از مرگ‌انديشي كه حاصل مواجهۀ انسان با حقيقت هستي است، تببين مي‌كند. آنگاه، بيداري رنج‌آميز شخصيّت داستاني را كه برخاسته از اين خودآگاهي است تا چگونگي ايمان به خداوند در مقام آگاهي جاودانۀ جهان و اتحاد عاشقانه با او روشن مي‌سازد؛ زيرا تنها راه رسيدن به جاودانگي روحي و جسماني است. در اين پژوهش كوشش نهايي بر معرفي و تبيين ساختار اگزيستانسياليست در رمان «در شعله‌هاي آب» از مرتضي مرديها است كه بنا بر آن، رويكردهاي استحساني و اخلاقي و ايماني هركدام با زيرشاخه‌هاي متعددش در تار و پود اثر درهم تنيده شده است.