گفتمانِ مدارا و رويكردِ تعليمي در شعر فريدون مشيري

فريدون مشيري از شاعران مطرح معاصر است كه طي چند دهه شاعري، از شعر خود براي ستايش ارزش‌هاي اخلاقي و اجتماعي سود برده و در جهت ترويج مهرورزي، نوع‌دوستي، خيرخواهي و صفاتي از اين دست كوشيده است. چنين رويكردي ضمن اينكه حكايت از غلبۀ انديشه‌اي انساني و آرماني و نيز گرايشي جامعه‌شناختي بر محتواي شعر مشيري دارد، كلام وي را از هنجاري تعليمي برخوردار كرده و زمينۀ تكوين گفتماني اجتماعي با ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد را در كار او فراهم كرده است؛ گفتماني شاخصه‌هايي دارد و مي‌توان رسالت آن را ترويج روحيۀ مدارا و تعليمِ رواداري ارزيابي كرد. در اين نوشتار، ضمن تبيين خاستگاه و ابعاد و عللِ موضع‌گيري مدارامدارانۀ مشيري در برابر مسائل انساني و اجتماعي، مؤلفه‌ها و تجليات گفتمانِ مدارا در شعر وي بررسي و تحليل مي‌شود. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد گفتمان مسلط شعر مشيري برآيند نگرش انساني و روحيۀ تساهل در او و نيز نگاه و موضع‌گيري مسئولانۀ مشيري در قبال مسائل انساني است كه با ذهن و زبان سادۀ مشيري پيوندي تنگاتنگ يافته است.