تجربه زيسته‌ افراد دچار ناتواني شهر اهواز در مواجهه با خانواده و جامعه

مقدمه: افراد دچار ناتواني از گروههاي خاص اجتماعي هستند ك ه به دليل نقايص جسماني يا ذهني، بيشتر در معرض محروميت و عدم بهره مندي از فرصتها و امكانات اجتماعي قرار مي گيرند. پژوهش حاضر با هدف واكاوي و فهم جامعه شناختي تجربه زيسته افراد دچار ناتواني شهر اهواز در مواجهه با خانواده و جامعه انجام شده است.روش: اين پژوهش از نوع كيفي است كه با به كارگيري نظريه داده بنياد انجام شده است. مشاركت كنندگان پژوهش، همه افراد دچار ناتواني بالاي 15 سال شهر اهواز هستند كه در سه ماهه اول سال 1401 به مراكز توان بخشي، بهزيستي و انجمن افراد دچار ناتواني اين شهر مراجعه كرده اند. داده هاي جمع آوري شدند. « مصاحبه هاي نيمه ساختاريافته » موردنياز با استفاده از يافته ها: فهم افراد دچار ناتواني از مواجهه خانواده با افراد دچار ناتواني، مبتني بر مهرباني، اقدامات روان شناختي، برآوردن نيازها، ترحم، حمايت بيش ازحد، اعمال محدوديت، احساس ناتواني، انكار، سركوب نيازها و ناديده انگاري آنان بوده است. همچنين مقولات آزار كلامي، آزار جسمي، طرد اجتماعي، تعامل اجتماعي، نقض و نبود قانون، نبود ضمانت اجرايي، نداشتن تفريح و سرگرمي، چالشهاي حمل ونقل و نابرابري شغلي در زمره دريافت و فهم آنان از مواجهه جامعه با آنان بوده است. بحث: افراد دچار ناتواني مورد مصاحبه اعتماد چنداني نسبت به نگرش مثبت جامعه به خود نداشتند و گوشه نشيني تنهايي و انزوا را در مواجهه با جامعه ترجيح مي دادند. همچنين در رابطه با تعاملهاي اجتماعي نيز آنان ارتباطات چنداني نداشتند و ناآگاهي مردم جامعه از حقوق افراد دچار ناتواني و نحوه مواجهه و رفتار با آنان را بسيار مهم و اثرگذار مي دانستند.