طراحي الگوي آسيب‌شناسي حكمراني رفاه عمومي در ايران

مقدمه: ناتواني سياستگذاران در شناسايي و تحليل مسائل عمومي به منظور تدوين خط مشي‌هاي لازم همراه با ضعف كارگزاران و مجريان در اجراي خط مشي‌هاي تصويبي و فقدان استفاده بهينه از منابع موجود از بارزترين آسيب ‌هاي حكمراني رفاه عمومي در جوامع مختلف است. هدف اين پژوهش ارائه الگوي آسيب شناسي حكمراني رفاه عمومي در ايران مي‌باشد. روش: پژوهش حاضر از نوع پژوهش تركيبي(كمي-كيفي) است. به منظور شناسايي مفاهيم، ابعاد و شاخص‌هاي تشكيل دهنده مدل از تحليل تم(كيفي) و جهت برازش مدل مفهومي پژوهش از مدلسازي معادلات ساختاري(كمي) استفاده شده است. جامعه‌آماري بخش كيفي را 26 نفر از خبرگان، اساتيد وصاحبنظران حوزه سياستگذاري و رفاه عمومي انتخاب شده‌اند. جامعه آماري بخش كمي را 240 نفر از كارشناسان خبره، مديران و مديران ارشد حوزه سياستگذاري و رفاه اجتماعي تشكيل مي‌دهند. كه با استفاده از فرمول كوكران 149 نفر درنظر گرفته شدند. يافته‌ها: دربخش كيفي؛ 50 شاخص اوليه شناسايي و بعد از كدگذاري به روش تحليل تم 45 شاخص تاييد گرديد. 6 بُعد ( مديريت و تصميم‌گيري؛ ماليه عمومي دولت؛ برنامه ريزي؛ محيط داخلي؛محيط خارجي و حكمراني‌بخشي) و 4 مولفه عوامل علّي، زمينه‌اي، راهبرد و پيامد تاييدگرديدند. در بخش كمي، ابعاد مديريت و تصميم‌گيري‌ و ماليه عمومي دولت بر ابعاد محيط داخلي و خارجي و همچنين بر بُعد برنامه ريزي تأثير دارند و بٌعد برنامه ريزي نيز بر حكمراني بخشي تأثير مي‌گذارد. بحث: بهره‌‌گرفتن از الگويي جامع براي شناسايي مسائل عمومي، اين امكان را براي كشور مهيا مي‌سازد كه اولويت‌ها و راهبردها را تعيين و اجرا نمايند براي ‌آسيب شناسي حكمراني رفاه عمومي توجه به 6 بُعد و 45 شاخص استخراج شده در اين تحقيق الزامي خواهد بود.