بررسي تأثير طرد اجتماعي و احساس خودكارآمدي بر گرايش معلولان به سفر

مقدمه : وضعيت طرد اجتماعي معلولان و چگونگي توزيع آن در بين آنان از موضوعات مهم مطالعات اجتماعي ناتواني و عدالت اجتماعي محسوب مي‌شود. در پژوهش توصيفي-تحليلي حاضر، تأثيرات ابعاد طرد اجتماعي بر گرايش معلولان به سفر مورد بررسي واقع شده است. روش شناسي: اين بررسي با روش كمي و مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني انجام شده است.  جامعه آماري شامل 2103 نفر از معلولان شهر بابلسر است و با استفاده از فرمول كوكران 325 نفر به عنوان نمونه آماري با روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده از پرسشنامه استفاده شده است. تحليل در قالب آماره‌هاي توصيفي واستنباطي و با نرم افزار SPSS انجام شد. يافته‌ها: يافته‌ها حاكي از آن است كه گرايش معلولان به سفر، احساس محروميت مادي و دسترسي به حقوق اجتماعي در سطح پايين‌تر از متوسط و مشاركت اجتماعي، يكپارچگي هنجاري و احساس خودكارآمدي در سطح متوسط قرار داشته است. مشاركت اجتماعي و احساس خودكارآمدي تأثير مثبت بر گرايش معلولان به سفر داشته اند. به عبارت ديگر، با افزايش مشاركت اجتماعي و بهبود احساس خودكارآمدي، معلولان گرايش بيشتري به سفر پيدا مي‌كنند. در مقابل، يكپارچگي هنجاري، احساس محروميت مادي و دسترسي به حقوق اجتماعي بر گرايش به سفر تاثيري نداشتند. تحليل‌هاي دو متغيره نيز حاكي از عدم وجود تفاوت معني‌دار در گرايش به سفر معلولان برحسب جنس، وضعيت تأهل، سن، تحصيلات، نوع معلوليت مي‌باشد. نتيجه گيري: اين مطالعه تصوير متمايزتري از ابعاد طرد اجتماعي معلولان و تأثير آن بر گرايش به گردشگري و سفر ارائه كرده است. معلولان با حقوق اجتماعي خود آشنايي چنداني ندارند و تنها از جانب خانواده خود حمايت مي‌شوند. از آن‌جايي كه گردشگري مي‌تواند در تقويت سلامت روان و بازگشت آن‌ها به جامعه تأثيرگذار باشد، فراهم ساختن زمينه براي تشكل‌هاي مردمي معلولان و فراهم‌سازي زمينه براي گردشگري معلولان به عنوان يكي از بازارهاي جديد گردشگري توجه بيشتري شود.