طراحي مدلي جهت ارزيابي كيفيت صورت‌هاي مالي در صنعت بانكداري ايران

هدف اين پژوهش، طراحي مدلي براي ارزيابي كيفيت صورت‌‌هاي مالي در صنعت بانكداري ايران ارائه مي‌كند كه ازنظر هدف كاربردي و به لحاظ نوع تحقيق آميخته كيفي–كمي است. ابتدا بامطالعه عميق كتابخانه‌اي منابع داخلي و بين‌المللي،رهنمودهاي كميته بال، بخش‌نامه‌ها و دستورالعمل‌ها بانك مركزي و سازمان بورس و اوراق بهادار فهرست اوليه عامل‌هاي استخراج شد. بعدازآن با روش دلفي فازي دومرحله‌اي، عامل‌هاي ‌كه در ارزيابي كيفيت صورت‌هاي مالي مؤثر بودند تاييد شدند. در مرحله بعد با استفاده از روش AHP ضريب اهميت ابعاد و عامل‌ها مشخص، و مدل مناسب جهت ارزيابي كيفيت صورت‌هاي مالي در بانك‌ها ارائه گرديد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد بُعد راهبري شركتي با ضريب 0/58 بيشترين تاثير در ارزيابي كيفيت صورت‌هاي مالي دارد و بُعد افشا و شفافيت با ضريب 0/42 بعدازآن قرار مي‌گيرد. در مدل نهايي پژوهش كه متشكل از 30 عامل است عامل گزارش حسابرس مستقل و عامل گزارش و افشا نسبت كفايت سرمايه هركدام با ضريب اهميت 0/099 بيشترين و عامل گزارش و افشاء كيفيت تسهيلات بر اساس رشته فعاليت مشتري با ضريب 0/005 كمترين اهميت را در ارزيابي كيفيت صورت‌هاي مالي بانك‌ها دارند. همچنين ، نرخ ناسازگاري ابعاد و عوامل كمتر از0/10 و قابل قبول مي باشد.