بررسي كارآمدي مدل‌ هاي بهينه ‌سازي ميانگين-نيم واريانس، ارزش در معرض خطر مشروط و الگوريتم‌ ژنتيك چند هدفه( NSGAII) CVAR در تعيين سبدسهام شركت‌هاي پذيرفته شده درسازمان بورس اوراق بهادار تهران

انتخاب سبدسهام بهينه به عنوان مسئله‌اي مهم در اقتصاد مطرح است. تكنيك و ابزارهاي متعددي براي حل مساله سبد بهينه سهام وجود دارد. در اين پژوهش داده‌هاي 15 سهام از شركت‌هاي پذيرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران شامل نمادهاي؛ خپارس، خزاميا، وپاسار، فولاد، اخابر، كگل، فملي، تاپيكو، سپاها، فاذر، فخاس، شبهرن، شفن، قمرو و قثابت با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي و حذف سيستماتيك انتخاب شدند. ابتدا بازده اين سهام بصورت روزانه در بازه زماني 31/3/1394-31/3/1399 طي 5 سال به مدت 1183 روز محاسبه گرديد. سپس با استفاده از مدلهاي ريسك ميانگين-نيم واريانس، ارزش در معرض خطر مشروط، ريسك سبد سرمايه‌گذاري آنها محاسبه مي-شوند. و اين دو معيار از روش حل كلاسيك با هم مقايسه مي‌شوند. خروجي بهينه‌سازي سبد با هر يك از اين ريسك‌ها وزن متفاوتي از هر سهم را نشان مي‌دهد. سپس مدل‌هاي ريسك ميانگين-نيم-واريانس و ارزش در معرض خطر مشروط از روش فرا ابتكاري الگوريتم ژنتيك چند هدفه با هم مقايسه مي‌شوند. نتايج حاكي از آن است كه روش الگوريتم ژنتيك چند هدفه در مقايسه با روش كلاسيك بازدهي سبد بيشتري در معيار ميانگين-نيم‌واريانس به نمايش گذاشت. لذا روش بهتري براي بهينه ‌سازي سبد سهام است.