قيمت‌گذاري ريسك‌هاي نقدشوندگي در روندهاي متفاوت بازار با استفاده از بهينه‌ترين معيار عدم نقدشوندگي

ميزان بازدهي دارايي‌ها و فرصت‌هاي مختلف سرمايه‌گذاري، از اساسي‌ترين مباني تخصيص بهينه منابع در اقتصاد كشورها هستند. ميزان نقدشوندگي يكي از مهم‌ترين عوامل مؤثر بر ريسك و بازده مورد انتظار دارايي‌ها است و ريسك‌هاي نقدشوندگي از آن ناشي مي‌شوند. هدف اصلي اين پژوهش، تعيين تأثير ريسك‌هاي مختلف نقدشوندگي بر مازاد بازده سهام شركت‌ها با به كارگيري مدل LCAPM و استفاده از بهينه‌ترين معيار عدم نقدشوندگي است. در اين پژوهش گردآوري اطلاعات بر اساس روش كتابخانه‌اي و اسنادكاوي شركت‌هاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده و با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند، نمونه‌اي متشكل از 167 شركت طي سال‌هاي 1389 تا 1398 انتخاب شده است. جهت انتخاب معيار عدم نقدشوندگي از بين شش معيار مختلف از روش‌هاي تحليل مؤلفه‌هاي اصلي استفاده شده و معيار شكاف قيمت پيشنهادي خريد و فروش به عنوان بهينه‌ترين معيار انتخاب شده است. جهت تخمين مدل نيز از ساختار داده‌هاي تابلويي و روش گشتاورهاي تعميم‌يافته استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه سرمايه‌گذاران در بازار نزولي علاوه بر كسب صرف ريسك از عامل عدم نقدشوندگي، به صورت مجزا اقدام به قيمت‌گذاري ريسك‌هاي نقدشوندگي نيز مي‌نمايند، هرچند در بازار صعودي به اين ريسك‌ها توجه اندكي دارند.