اثر شناخت بر رابطه بازده و ريسك غيرسيستماتيك

با توجه به استدلال مرتون (1987)، قيمت‌گذاري ريسك غيرسيستماتيك اساسا در مورد سهامي مطرح شده‌است كه شناخت بازار نسبت به آن محدود بوده و متعاقبا تعداد سرمايه‌گذاران آن نسبت به كل سرمايه‌گذاران بازار كم باشد. به طور دقيق‌تر، رابطه ريسك غيرسيستماتيك و بازده سهام منوط به محدود بودن شناخت نسبت به سهام مي‌باشد. با اين وجود در مطالعات تجربي قيمت‌گذاري ريسك غيرسيستماتيك، ردپايي از بررسي اثر «شناخت» ديده نمي‌شود. به اين ترتيب، غفلت از متغير شناخت مي‌تواند يكي از مولفه-هاي موثر در بروز رفتار معماگونه نوسان‌پذيري غيرسيستماتيك باشد. لذا در تحقيق حاضر سعي بر آن است اثر شناخت بر قيمت‌گذاري ريسك غيرسيستماتيك تبيين گردد. در اين راستا، نخست اثر شناخت بر رابطه ريسك غيرسيستماتيك و بازده بر مبناي دو رويكرد تحليل پرتفوي با طبقه بندي دوگانه و رگرسيون فاما-مكبث بررسي گرديده‌است. سپس با بهره‌گيري از رويكرد هو_لو (2016) ميزان اثر شناخت در توضيح رابطه ريسك غيرسيستماتيك و بازده سهام در بورس اوراق بهادار تهران طي سال‌هاي 1384 الي 1398 مورد ارزيابي قرار گرفته‌است. نتايج ضمن تاييد قيمت‌گذاري مثبت ريسك غيرسيستماتيك، نشان مي‌دهد شناخت مي‌تواند بالغ بر 70درصد از رابطه ريسك غيرسيستماتيك و بازده را توضيح دهد.