بررسي تأثير تمرين متقابل بر مهار آرتروژنيك عضله كوآدريسپس در زنان مبتلابه استئوآرتريت يك‌طرفه زانو

هدف بيماران مبتلا به استئوآرتريت زانو به‌صورت شايع ضعف مشخص در عضله كوآدريسپس را نشان مي‌دهند. يكي از عوامل مهم اين ضعف مهار آرتروژنيك عضله است. مهار آرتروژنيك، مهاري عصبي است كه از فعال شدن حداكثري عضله حين انقباض جلوگيري مي‌كند. هدف از مطالعه حاضر، بررسي تأثير يك جلسه تمرين متقابل بر مهار آرتروژنيك و حداكثر نيروي اكستانسوري عضله كوآدريسپس در زنان مبتلا به استئوآرتريت يك‌طرفه زانو بود. روش بررسي در اين مطالعه 21 زن مبتلا به استئوآرتريت يك‌طرفه زانو با گريد 2 شركت كردند. ميزان مهار آرتروژنيك و حداكثر نيروي اكستانسوري عضله كوآدريسپس زانوي مبتلا به استئوآرتريت طي 3 مرحله، قبل از تمرين متقابل (تمرين عضله كوآدريسپس اندام مقابل به‌صورت ايزومتريك در 5 ست 8 تايي)، بلافاصله بعد از آن و 15 دقيقه پس از اتمام مداخله در يك جلسه اندازه‌گيري شد. به‌منظور اندازه‌گيري ميزان مهار آرتروژنيك و حداكثر نيروي ايزومتريك اكستانسوري عضله كوآدريسپس، طي 6 ثانيه، حداكثر تلاش ارادي افراد جهت فعال‌سازي عضله كوآدريسپس را با تحريك الكتريكي آن همزمان كرديم (Burst superimposition). يافته‌ها پس از يك جلسه تمرين متقابل، ميانگين ميزان مهار آرتروژنيك عضله كوآدريسپس زانوي مبتلا به استئوآرتريت به‌طور معني‌داري (001/p=0) كمتر از قبل از مداخله و ميزان حداكثر نيروي اكستانسوري آن نيز به‌طور معني‌داري (0/001=p) بالاتر از قبل از مداخله بود. 15 دقيقه پس از اتمام مداخله نيز ميزان مهار آرتروژنيك، نسبت به زمان بلافاصله بعد از مداخله به‌طور معني‌داري (0/018=p) بيشتر، اما نسبت به قبل از مداخله به‌طور معني‌داري (0/001=p) كمتر بود. نتيجه‌گيري انجام يك جلسه تمرين متقابل موجب كاهش مهار آرتروژنيك و افزايش حداكثر نيروي اكستانسوري عضله كوآدريسپس در زنان مبتلا به استئوآرتريت زانو مي‌شود كه تأثير آن تا 15 دقيقه پس از اتمام آن نيز باقي مي‌ماند.