تأثير آموزش بيوفيدبك عضلات دوركننده و چرخاننده‌هاي خارجي ران بر درد، قدرت و فعاليت الكتروميوگرافي اين عضلات در افراد مبتلا به سندرم درد پتلوفمورال

هدف بيوفيدبك الكتروميوگرافي به‌عنوان يك ابزار نسبتاً جديد براي كمك به رفع اختلالات عضلاني پيشنهاد شده است. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي تأثير 8 هفته تمرين عضلات پروگزيمال ران (دور‌كننده و چرخاننده خارجي ران) به‌همراه بيوفيدبك بر درد، قدرت عضلاني و فعاليت الكتروميوگرافي اين عضلات در افراد مبتلا به سندرم درد پتلوفمورال بود. روش بررسي اين كارآزمايي باليني تصادفي يك‌سوكور بر روي 30 فرد جوان مبتلا به سندرم درد پتلوفمورال با دامنه سني 22 تا 45 سال انجام شد. افراد در گروه آزمايش (15 نفر) بيوفيدبك الكتروميوگرافي عضلات دور‌كننده (گلوتئوس مديوس) و چرخاننده خارجي (گلوتئوس ماگزيموس) ران را به‌همراه درمان‌هاي روتين فيزيوتراپي (شامل تمرين‌هاي كششي، تمرينات ايزومتريك عضلات گلوتئال و چهارسر ران و تنس) دريافت كردند. در گروه كنترل (15 نفر) فقط درمان‌هاي روتين فيزيوتراپي انجام شد. شركت‌كنندگان دو گروه به‌مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه تحت درمان قرار گرفتند. قبل و بعد از مداخلات، شدت درد با استفاده از مقياس ديداري درد، قدرت انقباض ايزومتريك ارادي عضلات دور‌كننده و چرخاننده خارجي ران توسط دينامومتر و فعاليت الكتروميوگرافي اين عضلات شامل حداكثر انقباض، سطح زير منحني و زمان شروع فعاليت اين عضلات اندازه‌گيري شدند.  يافته‌ها بررسي قدرت انقباض ايزومتريك ارادي و الكتروميوگرافي عضله دور‌كننده ران نشان داد پس از 8 هفته درمان، گروه آزمايش حداكثر فعاليت الكتروميوگرافي (P=0/04) و نيز قدرت انقباض ايزومتريك ارادي (P=0/003) بيشتري نسبت به گروه كنترل داشتند. پس از 8 هفته درمان، قدرت انقباض ايزومتريك ارادي و حداكثر فعاليت الكتروميوگرافي عضله چرخاننده خارجي ران، بين دو گروه تفاوت معني‌داري نداشت، ولي سطح زير منحني فعاليت الكتروميوگرافي اين عضله در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل بيشتر بود (P=0/0001). همچنين، پس از 8 هفته درمان، افراد گروه آزمايش به‌طور معني‌داري درد كمتري نسبت به گروه كنترل داشتند (P=0/016).نتيجه‌گيري نتايج اين مطالعه نشان داد اضافه كردن 8 هفته تمرين بيوفيدبكي عضلات دور‌كننده و چرخاننده خارجي ران به تمرين درماني روتين در سندرم درد پتلوفمورال مي‌تواند به كاهش بيشتر درد و بهبود قدرت عضلات ابداكتور ران منجر شود. اين تغيير ممكن است بتواند به كاهش روند تخريبي مفصل پتلوفمورال كمك كند.