سبك ‌شناسي «دريافت مبتني بر سنت تفسيري» در تاريخ تفسير قرآن كريم

در تفاسير قرآن بخشي از افزايش اطلاعاتِ شكل گرفته نسبت به متن آيات، محصول فرايندي تحليلي، و بخشي ديگر با تكيه بر متون ديگر ايجاد گرديده است. در مقام معرفي اين متون در منابع تفسيرپژوهي غالباً از متن ساير آيات، متون روائي و متون اديان سابق سخن به ميان آمده است. علاوه بر منابع مذكور، بخشي از فعاليت هاي تفسيري مفسران بدين شكل بوده كه به جاي ارتباط مستقيم با كلام خدا يا در عرض ارتباط مستقيم با آن، به خود متون تفسيري صورت گرفته از قرآن كريم رجوع كرده اند؛ بنابراين مي توان از گونه اي ديگر از دريافت و فهم، سخن گفت كه مبتني بر سنت تفسيري است. در اين نوع دريافت، مفسر براي تفسير كردن به جاي مراجعه مستقيم به متن آيات، تفاسير را بررسي مي‌كند. اين پژوهش بر اساس يك نگاه پسيني، و با روش توصيفي-تحليلي بدنبال معرفي سبك هاي دريافت مبتني بر سنت تفسيري بوده و در ادامه به معرفي جريان هاي تفسيري گسسته از سنت تفسيري پرداخته است. گردآوري و نقل آراء تفسيري، تلخيص و تمحيص تفاسير، تضمين و مزج تفاسير، سطح بندي و تشريح آراء تفسيري، و تعليقه و حاشيه نويسي بر آراء تفسيري عمده ترين سبك هاي دريافت مبتني بر سنت تفسيري مي‌باشند.