تأثيرات بهينه‌‌‌‌سازي مصرف آب بر توسعۀ گردشگري پايدار

آب يك عنصر مهم براي حفاظت از اكوسيستم است. به‌تازگي آگاهي نسبت به ارزش اين منبع از دست رفته است كه نياز به اقدام علمي و عملي براي ترغيب ظهور نگرش جديد در مورد آب دارد. گردشگري به منابع آبي پتانسيل زيادي مي‏دهد، زيرا توسعۀ چنين منابع جذابي را تسهيل مي‏كند. هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير بهينه‏‏‏‏سازي مصرف آب بر توسعۀ گردشگري پايدار بود. روش تحقيق از نظر ماهيت كاربردي؛ و از نظر روش اجرا توصيفي‌ـ همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر شامل 80 نفر از مديران هتل‏هاي پنج‌ستاره و چهار‌ستارۀ مناطق جنوب ايران (كيش، قشم و بندرعبارس) بود. با توجه به محدود بودن تعداد جامعۀ آماري با استفاده از سرشماري كل اعضاي جامعۀ آماري انتخاب شدند. ابزار تحقيق پرسشنامۀ بهينه‏سازي مصرف آب جمالي و زماني (1394)، پرسشنامۀ توسعۀ گردشگري پايدار كاترل و همكاران (2013) و پرسشنامۀ آگاهي زيست‌محيطي خان و همكاران (2022) بود. روايي صوري و محتوايي پرسشنامه به تأييد خبرگان سازماني رسيده و پايايي پرسشنامه با استفاده از آلفاي كرونباخ بيشتر از 0.7 به دست آمد. براي تجزيه‌و‌تحليل داده‏ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري (SEM) با رويكرد حداقل مربعات جزئي (PLS) در نرم‌افزار Smart PLS استفاده شد. يافته‏ها نشان داد بهينه‏‏‏‏سازي مصرف آب بر توسعۀ گردشگري پايدار و مؤلفه‏هاي آن (بعد محيطي، بعد اقتصادي، بعد اجتماعي‌ـ فرهنگي و بعد سازماني) تأثير معنادار دارد (P 0.05). همچنين، بهينه‏‏‏‏سازي مصرف آب بر آگاهي زيست‌محيطي تأثير معنادار دارد (P 0.05).