بررسي تطبيقي سياست ايران و اسرائيل در قبال بحران اوكراين

جنگ روسيه و اوكراين (بحران اوكراين) از مهم‌ترين بحران‌هاي قرن جديد است كه كشورهاي مختلف سياست خارجي متفاوتي را در قبال اين بحران داشته‌اند. ايران و رژيم اسرائيل، به‌عنوان دو بازيگر تأثيرگذار در منطقۀ خاورميانه و نظام بين‌الملل، سياست خارجي متفاوتي را در قبال اين بحران به‌كار گرفته‌‌اند. اين پژوهش با استفاده از روش مقايسه‌اي و در قالب چارچوب نظري واقع‌گرايي، در پي پاسخ به اين سؤال است كه ايران و اسرائيل به‌عنوان دو قدرت منطقه‌اي خاورميانه سياست خود را در قبال بحران اوكراين چگونه تنظيم كرده‌اند؟ اين مقاله استدلال مي‌كند كه ايران به‌عنوان يك بازيگر چالشگر نظام بين‌الملل، بحران اوكراين را بحراني در راستاي تغييرات در نظام بين‌الملل و شكل‌گيري يك نظام بين‌الملل جديد مي‌بيند كه موجب تحديد قدرت، قدرت‌هاي بزرگ از جمله ناتو و آمريكا و روسيه مي‌شود. از سوي ديگر، اسرائيل  به‌دنبال حداقل حفظ ساختار موجود و ‌تغييرنكردن موازنۀ قدرت است و از آن حمايت مي‌كند، هرچند شايد شكست روسيه براي اسرائيل مطلوب باشد. براين اساس ايران و اسرائيل در حوزه‌هاي سياسي، نظامي و امنيتي، انرژي و تجاري سياست متفاوتي را در قبال بحران اتخاذ كرده‌اند.